1Po czym Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i mnóżcie się, abyście zaludnili ziemię. 2Wszelkie zaś zwierzę na ziemi i wszelkie ptactwo podniebne niechaj się was boi i lęka. Wszystko, co się porusza na ziemi, i wszystkie ryby morskie zostały oddane wam we władanie. 3Wszystko, co się porusza i żyje, jest przeznaczone dla was na pokarm, tak jak rośliny zielone, daję wam wszystko. 4Nie wolno wam tylko jeść mięsa z krwią życia1. 5Upomnę się o waszą krew przez wzgląd na wasze życie2 – upomnę się o nią u każdego zwierzęcia. Upomnę się też u człowieka o życie człowieka i u każdego – o życie brata.
6[Jeśli] ktoś przeleje krew ludzką,
przez ludzi ma być przelana krew jego,
bo człowiek został stworzony na obraz Boga3.
7Wy zaś bądźcie płodni i mnóżcie się; zaludniajcie ziemię i miejcie nad nią władzę».
8Potem Bóg tak rzekł do Noego i do jego synów: 9«Oto Ja zawieram przymierze4 z wami i z waszym potomstwem, które po was będzie; 10z wszelką istotą żywą, która jest z wami: z ptactwem, ze zwierzętami domowymi i polnymi, jakie są przy was, ze wszystkimi, które wyszły z arki, z wszelkim zwierzęciem na ziemi. 11Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię». 12Po czym Bóg dodał: «A to jest znak przymierza, które Ja zawieram z wami i każdą istotą żywą, jaka jest z wami, na wieczne czasy: 13Łuk mój kładę na obłoki, aby był znakiem przymierza między Mną a ziemią. 14A gdy rozciągnę obłoki nad ziemią i gdy ukaże się ten łuk na obłokach, 15wtedy wspomnę na moje przymierze, które zawarłem z wami i z wszelką istotą żywą, z każdym człowiekiem; i nie będzie już nigdy wód potopu na zniszczenie żadnego istnienia. 16Gdy zatem będzie ten łuk na obłokach, spojrzę na niego i wspomnę na przymierze wieczne między Mną a wszelkim ciałem, które jest na ziemi».
17Rzekł Bóg do Noego: «To jest znak przymierza, które zawarłem między Mną a wszystkimi istotami, jakie są na ziemi».
18Synami Noego, którzy wyszli z arki, byli Sem, Cham i Jafet. Cham był ojcem Kanaana. 19Ci trzej byli synami Noego i od nich to zaludniła się cała ziemia.
20Noe był rolnikiem i on to pierwszy zasadził winnicę. 21Gdy potem napił się wina, odurzył się [nim] i leżał nagi w swym namiocie. 22Cham, ojciec Kanaana, ujrzawszy nagość swego ojca, powiedział o tym dwu swym braciom, którzy byli poza namiotem. 23Wtedy Sem i Jafet wzięli płaszcz i trzymając go na ramionach, weszli tyłem do namiotu i przykryli nagość swego ojca; twarzy zaś swych nie odwracali, aby nie widzieć nagości swego ojca.
24Kiedy Noe obudził się po odurzeniu winem i dowiedział się, co uczynił mu jego młodszy syn, 25rzekł: «Niech będzie przeklęty Kanaan!5 Niech będzie najniższym sługą swych braci!» 26A potem dodał: «Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg Sema! Niech Kanaan będzie jego sługą! 27Niech Bóg da Jafetowi dużą przestrzeń6 i niech on zamieszka w namiotach Sema, a Kanaan niech będzie jego sługą».
28Noe żył po potopie trzysta pięćdziesiąt lat. 29I umarł Noe w wieku lat dziewięciuset pięćdziesięciu.
DZIEJE POTOMKÓW NOEGO