1W roku sto siedemdziesiątym drugim1 król Demetriusz zebrał swoje wojska i udał się do Medii w tym celu, aby zdobyć sobie pomoc na wojnę przeciwko Tryfonowi. 2Gdy Arsakes2, król Persji i Medii, dowiedział się, że Demetriusz wszedł na jego ziemie, posłał jednego ze swych dowódców z poleceniem, aby go pochwycił żywcem. 3Ten zaś poszedł, pokonał wojsko Demetriusza, jego samego pochwycił i przyprowadził do Arsakesa, a ten wtrącił go do więzienia.
4Za dni Szymona w kraju panował pokój.
Starał się on dla swojego narodu o to, co dobre.
Władanie jego im się podobało,
a także chwała jego – po wszystkie dni.
5Dopełniając swej chwały, zdobył Jafę na port
i zapewnił dostęp do wysp zamorskich4,
6rozszerzył granice swojego narodu
i objął władzę nad krajem.
7Zebrał wielką liczbę jeńców,
opanował Gezer, Bet-Sur i zamek,
usunął z niego nieczystości5,
a nie było takiego, kto by mu się sprzeciwił.
8W pokoju uprawiano swą ziemię,
a ziemia wydawała plony,
drzewa zaś na polu – owoce.
9Starcy siedzieli na ulicach,
wszyscy opowiadali o szczęściu,
młodzieńcy zaś przywdziewali wspaniałe szaty i wojenne zbroje.
10Miastom dostarczał żywności
i zaopatrzył je w środki obronne,
tak iż jego imię pełne chwały
było wspominane aż na krańcach ziemi.
11Krajowi zapewnił pokój,
a Izrael cieszył się bardzo i radował.
12Każdy zasiadł w cieniu swoich winorośli i figowca6,
i nie było takiego, kto by ich strachem napełniał.
13Zniknął z kraju ich nieprzyjaciel,
a królowie7 w owych dniach zostali pobici.
14On był podporą dla wszystkich słabych ze swojego ludu,
pełen gorliwości o Prawo
usunął wszystkich bezbożnych i złych;
15podniósł chwałę świątyni
i pomnożył świątynne naczynia.
16Gdy w Rzymie, a nawet w Sparcie dowiedziano się, że Jonatan umarł, zasmucono się bardzo. 17Gdy jednak dowiedzieli się, że na jego miejsce arcykapłanem został jego brat, Szymon, i że on rządzi krajem i miastami, które są w nim zbudowane, 18napisali do niego na tablicach z brązu, że chcą z nim odnowić tę przyjaźń i to przymierze wojskowe, które zostało zawarte z jego braćmi: Judą i Jonatanem. 19Odczytane one zostały wobec zgromadzenia w Jerozolimie.
20A oto odpis listu, który przysłali Spartanie: «Władcy Spartan razem z miastem arcykapłanowi Szymonowi, starszyźnie, kapłanom i pozostałemu ludowi żydowskiemu, swoim braciom – pozdrowienie. 21Posłowie, którzy zostali wysłani do naszego ludu, opowiedzieli nam o waszej chwale i czci. Ucieszyliśmy się więc z ich przybycia. 22To, co oni powiedzieli, tak zapisaliśmy w uchwałach ludu: Posłowie żydowscy, Numeniusz, syn Antiocha, i Antypater, syn Jazona, przybyli do nas, aby odnowić zawartą z nami przyjaźń. 23Lud zaś postanowił, że należy przyjąć posłów uroczyście, a odpis tego, co powiedzą, umieścić w księgach przeznaczonych dla ludu, aby lud Spartiatów zachował pamięć o nich. Odpis tego zrobiono dla arcykapłana Szymona». 24Potem Szymon wysłał do Rzymu Numeniusza z wielką złotą tarczą wagi tysiąca min, aby utrwalić z nimi przymierze8.
25Gdy lud usłyszał o tych sprawach, powiedział: «W jaki sposób odwdzięczymy się Szymonowi i jego synom? 26On sam się ostał mocny9, a także jego bracia i dom jego ojca. Wrogów wypędził spośród Izraela i zapewnił mu wolność». Spisali więc to na tablicach z brązu i umieścili na stelach na górze Syjon.
27A oto odpis dokumentu: «Dnia osiemnastego miesiąca Elul10, w roku sto siedemdziesiątym drugim, w trzecim roku11 wielkiego arcykapłana Szymona, zwierzchnika12 ludu Bożego, 28na wielkim zgromadzeniu kapłanów, ludu, zwierzchników narodu i starszyzny kraju podano nam do wiadomości13: 29W wielu walkach, które nawiedzały kraj, Szymon, syn Matatiasza, kapłan z synów Joariba, oraz jego bracia narażali się na niebezpieczeństwo i stawiali opór wrogom swojego narodu, aby w poszanowaniu były świętości jego i Prawo. W ten sposób wiele chwały przyczynili swojemu narodowi. 30Jonatan zgromadził swój naród, został arcykapłanem, aż został przyłączony do swoich przodków14. 31Gdy ich wrogowie chcieli wkroczyć do ich kraju, żeby go zniszczyć i wyciągnąć ręce po jego świętości, 32wtedy przeciwstawił się Szymon i walczył w obronie swojego ludu, a nawet wydał dużą część swojego majątku, aby uzbroić żołnierzy należących do wojska swego narodu i żeby im żołd wypłacić. 33Obwarował on judzkie miasta, a także Bet-Sur, które leży na granicach Judei, gdzie poprzednio była broń nieprzyjaciół. Umieścił tam załogę z żydowskich żołnierzy. 34Obwarował również Jafę, która leży nad morzem, a także Gezer leżące na granicach Azotu. Poprzednio mieszkali tam nieprzyjaciele, ale on osiedlił w nim Żydów i dał im wszystko, co było im potrzebne do podniesienia ich dobrobytu. 35Lud widział wiarę Szymona i chwałę, której chciał przysporzyć swojemu narodowi, ustanowili go więc swoim władcą i arcykapłanem w nagrodę za to wszystko, czego dokonał, za sprawiedliwość, za wiarę, której strzegł w swoim narodzie. Wszelkim bowiem sposobem zabiegał o to, żeby lud swój wywyższyć. Za jego dni i jego rękami udało się wypędzić pogan z ich kraju i tych, którzy przebywali w Mieście Dawidowym, w Jeruzalem. Wybudowali oni bowiem sobie zamek, a z niego robili wypady, świątynię dokoła bezcześcili, a przez to bardzo uwłaczali [jej] świętości. Osadził w nim żydowskich żołnierzy i obwarował go jeszcze ze względu na bezpieczeństwo kraju i miasta. Podwyższył też mury Jeruzalem. A król Demetriusz potwierdził mu stanowisko arcykapłana, mianował go jednym ze swoich przyjaciół i uczcił go wielkimi zaszczytami. Dowiedział się bowiem, że Rzymianie nazywają Żydów przyjaciółmi, sprzymierzeńcami i braćmi i że posłów Szymona przyjęli z honorami, że Żydzi i kapłani postanowili, iż Szymon będzie ich władcą i arcykapłanem na stałe, aż powstanie wiarogodny prorok, że będzie ich wodzem; że on będzie się troszczył o świątynię i wyznaczał urzędników czuwających nad ich robotami publicznymi, nad krajem, wojskiem i warowniami; że będzie się troszczył o ; że wszyscy mu będą posłuszni; że w jego imieniu będą spisywane w kraju wszystkie umowy i że będzie się ubierał w purpurę i złoto. Nikomu spośród ludu ani spomiędzy kapłanów nie wolno odmówić znaczenia żadnemu z tych przepisów ani przeciwstawić się temu, co on powie. Bez jego pozwolenia nie wolno zwoływać zgromadzenia w obrębie kraju, ubierać się w purpurę ani nosić złotej sprzączki. Każdy, kto uczyni coś przeciwko temu rozporządzeniu lub odmówi znaczenia któremuś z tych przepisów, zasłuży na karę».
46Cały lud uznał za słuszne pozwolić Szymonowi na postępowanie zgodne z tym, co zostało wyżej powiedziane. 47Szymon zaś zgodził się i wyraził swoją gotowość pełnienia czynności arcykapłana, wodza i etnarchy17 Żydów i kapłanów oraz stania na czele wszystkich.
48Postanowiono też dokument ten wyryć na tablicach z brązu i umieścić na świątynnym murze na widocznym miejscu. 49Odpis zaś tych uchwał polecili złożyć w skarbcu do rozporządzenia Szymona i jego synów.