1Wyrzuć swój chleb na powierzchnię wód,
po wielu bowiem dniach go odnajdziesz1.
2Rozdaj część między siedmiu czy nawet ośmiu2,
bo nie wiesz, co może się złego przydarzyć na ziemi.
3Gdy chmury napełnią się deszczem,
wylewają go na ziemię.
A jeśli drzewo upadnie –
na południe czy też na północ –
na miejscu, gdzie upadnie, tam leży3.
4Kto baczy na wiatr, nie będzie siał,
a kto na chmury patrzy, nie będzie zbierał.
5Jak nie wiesz, którą drogą duch wstępuje w kości,
co są w łonie brzemiennej4,
tak też nie możesz poznać działania Boga,
który sprawia wszystko.
6Rano siej swoje ziarno
i do wieczora nie pozwól spocząć swej ręce,
bo nie wiesz, czy wzejdzie jedno czy drugie,
czy też są jednakowo dobre.
7Przyjemne jest światło
i miło oczom widzieć słońce.
8Tak więc jeżeli człowiek wiele lat żyje,
ze wszystkich niech się cieszy
i niech pomni na dni ciemności,
bo będzie ich wiele.
Wszystko, co ma nastąpić, to marność.
9Ciesz się, młodzieńcze, w młodości swojej,
a serce twoje niech się rozwesela za dni młodości twojej.
I chodź drogami serca swego
i za tym, co oczy twe pociąga;
lecz wiedz, że z tego wszystkiego
będzie cię sądził Bóg!
10Usuń przygnębienie ze swego serca
i oddal ból od twego ciała,
bo młodość jak zorza poranna5 szybko przemija.