Księga Koheleta12

¹Pomnij jednak na Stwórcę swego

w dniach swej młodości,

zanim jeszcze nadejdą dni niedoli

i przyjdą lata, o których powiesz:

«Nie mam w nich upodobania»;

²zanim zaćmi się słońce i światło,

i księżyc, i gwiazdy,

i chmury powrócą po deszczu¹;

³w czasie, gdy trząść się będą stróże domu

i uginać się będą silni mężowie,

i będą ustawały [kobiety] mielące, bo ich ubędzie,

i zaćmią się patrzące w oknach²;

⁴i zamkną się drzwi³ na ulicę,

podczas gdy łoskot młyna przycichnie

i podniesie się do głosu ptaka⁴,

i wszystkie śpiewy przymilkną;

⁵odczuwać się nawet będzie lęk przed wyżyną

i strach na drodze;

i drzewo migdałowe zakwitnie⁵,

i ociężała stanie się szarańcza,

i pękać będą kapary⁶;

bo człowiek zdążać będzie do swego wiecznego domu⁷

i kręcić się już będą po ulicy płaczki;

⁶zanim się przerwie srebrny sznur

i stłucze się czara złota,

i dzban się rozbije u źródła,

i w studnię kołowrót złamany wpadnie⁸;

⁷i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był,

a duch powróci do Boga, który go dał⁹.

⁸Marność nad marnościami – powiada Kohelet –

wszystko jest marnością¹⁰.

EPILOG

⁹A poza tym Kohelet, będąc mędrcem,

wpajał także wiedzę ludowi.

I słuchał, badał i ułożył wiele przysłów.

¹⁰Starał się Kohelet znaleźć słowa piękne

i rzetelnie napisać słowa prawdy.

¹¹Słowa mędrców są jak ościenie,

a zdania zbiorów przysłów – jak [mocno] wbite paliki.

Dane [tu] zostały przez jednego pasterza¹¹.

¹²Ponadto, mój synu, przyjmij przestrogę:

Pisaniu wielu ksiąg nie ma końca,

a wiele nauki utrudza ciało.

¹³Koniec mowy. Wszystkiego tego wysłuchawszy:

Boga się bój

i przykazań Jego przestrzegaj,

bo cały w tym człowiek!

¹⁴Bóg bowiem każdy czyn wezwie przed sąd

dotyczący wszystkiego, co ukryte: czy dobre było, czy złe.