Księga Habakuka1

Tytuł

¹Wyrok, który usłyszał w widzeniu¹ prorok Habakuk.

Dialog pomiędzy prorokiem a Panem

Pierwsza lamentacja

²Jak długo, Panie, mam wzywać pomocy –

a Ty nie wysłuchujesz?

Wołam do Ciebie: Na pomoc! –

a Ty nie wysłuchujesz².

³Dlaczego ukazujesz mi niegodziwość

i przyglądasz się nieszczęściu?

Oto ucisk i przemoc przede mną,

powstają spory, wybuchają waśnie.

⁴Tak więc straciło Prawo moc swoją,

sprawiedliwego sądu już nie ma;

bezbożny bowiem gnębi uczciwego,

dlatego wyrok sądowy ulega wypaczeniu.

Pierwsza odpowiedź Pana

⁵Spójrzcie na ludy dokoła, a patrzcie

pełni zdumienia i trwogi:

gdyż Ja dokonuję za dni waszych dzieła –

nie dacie wiary, gdy [wam o tym] będzie się opowiadać.

⁶Oto powołam Chaldejczyków³,

lud dziki a gwałtowny,

który przemierza ziemie rozległe,

aby zagarnąć siedziby nie swoje.

⁷Trwogę budzi ten naród,

on sam ustala prawo i panowanie.

⁸Jego konie są bardziej rącze niż pantery,

bardziej drapieżne niż wilki wieczorem;

jeźdźcy ich w pędzie gonią za łupem,

zbliżają się szybko z daleka,

spadając na żer niby orzeł.

⁹Wszyscy oni idą pełni żądzy mordu,

a ich spojrzenia są jak wiatr palący⁴;

gromadzą jeńców niby ziarna piasku.

¹⁰Królowie są dla nich przedmiotem szyderstwa,

a pośmiewiskiem stają się władcy;

twierdze zaś wszystkie to dla nich igraszka,

sypią szańce⁵ i biorą je szturmem.

¹¹Potem nabiera tchu i oddala się⁶;

przestępcą jest ten, kto ubóstwia swą siłę.

Druga lamentacja

¹²Czyż to nie Ty, Boże mój,

Świętości moja, jesteś od samych początków Panem? Nie pomrzemy!

Na sąd go przeznaczyłeś, o Panie,

Opoko moja, zachowałeś go, aby mu wymierzyć karę.

¹³Zbyt czyste oczy Twoje, by na zło patrzyły,

a nieprawości pochwalać nie możesz.

Czemu jednak spoglądasz na ludzi zdradliwych

i milczysz, gdy bezbożny pożera uczciwszego od siebie?

¹⁴Obchodzi się on⁷ z ludźmi jak z rybami morskimi,

jak z pełzającymi zwierzętami, którymi nikt nie rządzi.

¹⁵⁸ Wszystkich łowi na wędkę,

zagarnia swoim niewodem

albo w sieci gromadzi –

krzycząc przy tym z radości.

¹⁶Przeto ofiarę składa⁹ swojej sieci,

pali kadzidło niewodowi swemu,

bo przez nie zdobył sobie łup bogaty,

a pożywienie jego stało się obfite.

¹⁷Czyż zatem nie zarzuca na nowo swych

sieci¹⁰,

aby mordować ludy bez litości?