Księga Izajasza25

Dziękczynna pieśń wybawionych

¹Panie, Tyś Bogiem moim!

Sławić Cię będę i wielbić Twe imię,

bo wykonałeś przedziwne plany

z dawna powzięte, niezmienne, prawdziwe;

²bo zamieniłeś miasto w stos gruzów,

warowny gród w rumowisko.

Zamek pysznych, by się nie stał miastem,

nie będzie odbudowany na wieki.

³Toteż lud umocniony będzie Cię chwalił,

miasta narodów siejących grozę lęk odczują przed Tobą.

⁴Bo Tyś jest ucieczką dla biednych,

dla ubogich podporą w utrapieniu;

Tyś osłoną przed deszczem,

Tyś ochłodą przed skwarem;

bo tchnienie siejących grozę

jest jak deszcz zimowy¹,

⁵jak spiekota na suchym stepie.

Ty uśmierzysz wrzawę pysznych;

jak upał cieniem chmury,

tak pieśń ciemięzców zostanie stłumiona.

Uczta mesjańska

⁶Pan Zastępów przygotuje

dla wszystkich ludów na tej górze²

ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win,

z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win.

⁷Zedrze On na tej górze zasłonę,

zapuszczoną na twarz wszystkich ludów,

i całun, który okrywał wszystkie narody;

⁸raz na zawsze zniszczy śmierć³.

Wtedy Pan Bóg otrze

łzy⁴ z każdego oblicza,

zdejmie hańbę ze swego ludu

na całej ziemi,

bo Pan przyrzekł.

⁹I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg,

Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi;

oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność;

cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia!

¹⁰Albowiem ręka Pana

spocznie na tej górze.

Moab zaś będzie rozdeptany u siebie,

jak się depcze słomę na gnojowisku;

¹¹i wyciągnie tam na środku ręce,

jak pływak je wyciąga przy pływaniu,

lecz [Pan] upokorzy jego pychę

razem z wysiłkami jego rąk.

¹²Niezdobytą twierdzę twoich murów

On zgniecie, zwali, zrzuci na ziemię, w proch.