1Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia1,
niech się raduje step i niech rozkwitnie!
2Niech wyda kwiaty jak lilie polne,
niech się rozraduje, skacząc i wykrzykując z uciechy.
Chwałą Libanu ją obdarzono,
ozdobą Karmelu i Szaronu.
Oni2 zobaczą chwałę Pana,
wspaniałość naszego Boga.
3Pokrzepcie ręce osłabłe,
wzmocnijcie kolana omdlałe!
4Powiedzcie małodusznym:
«Odwagi! Nie bójcie się!
Oto wasz Bóg, oto pomsta;
przychodzi Boża odpłata;
On sam przychodzi, by was zbawić».
5Wtedy przejrzą oczy niewidomych
i uszy głuchych się otworzą.
6Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń
i język niemych wesoło wykrzyknie.
Bo trysną zdroje wód na pustyni
i strumienie na stepie;
7spieczona ziemia zmieni się w pojezierze,
spragniony kraj w krynice wód;
a badyle w kryjówkach, gdzie legały szakale – w trzcinę i sitowie.
8Będzie tam droga czysta,
którą nazwą drogą świętą.
Nie przejdzie nią nieczysty, gdy odbywa podróż,
i głupi nie będą się tam wałęsać3.
9Nie będzie tam lwa, ni zwierz najdzikszy
nie wstąpi na nią ani się tam nie znajdzie,
ale tamtędy pójdą wyzwoleni.
10Odkupieni przez Pana powrócą,
przybędą na Syjon z radosnym śpiewem,
ze szczęściem wiecznym na czołach;
osiągną radość i szczęście,
ustąpi smutek i wzdychanie.