Księga Izajasza51

Ocalenie synów Abrahama jest pewne

¹Słuchajcie Mnie, wy, co się domagacie sprawiedliwości¹,

którzy szukacie Pana.

Wejrzyjcie na skałę, z której was wyciosano,

i na gardziel studni, z której was wydobyto.

²Wejrzyjcie na Abrahama, waszego ojca,

i na Sarę, która was zrodziła.

Bo powołałem jego jednego,

lecz pobłogosławiłem go i rozmnożyłem.

³Zaiste, zlituje się Pan nad Syjonem,

zlituje się nad całym jego zniszczeniem.

W Eden przemieni jego pustynię,

a jego stepy w ogród Pana.

Zapanują w nim radość i wesele,

pienia dziękczynne przy dźwięku muzyki.

Sąd Pana nad światem

⁴Ludy, słuchajcie Mnie z uwagą,

narody, nastawcie ku Mnie uszu!

Bo ode Mnie wyjdzie pouczenie,

a Prawo moje wydam jako światłość dla ludów.

⁵Bliska jest moja sprawiedliwość,

zbawienie moje się ukaże.

Ramię moje sądzić będzie ludy.

Wyspy pokładać będą we Mnie nadzieję

i liczyć będą na moje ramię.

⁶Podnieście oczy ku niebu

i na dół popatrzcie ku ziemi!

Zaiste, niebo jak dym się rozwieje

i ziemia zwiotczeje jak szata,

a jej mieszkańcy wyginą jak komary.

Lecz moje zbawienie będzie wieczne,

a sprawiedliwość moja zmierzchu nie zazna.

⁷Słuchajcie Mnie, znawcy sprawiedliwości²,

narodzie biorący do serca moje Prawo!

Nie lękajcie się zniewagi ludzkiej,

nie dajcie się zastraszyć ich obelgami!

⁸Bo robak stoczy ich jak odzież,

a mole pożrą ich jak wełnę;

moja zaś sprawiedliwość przetrwa na wieki

i zbawienie moje na całe pokolenia.

Przebudzenie się ramienia Pańskiego

⁹Przebudź się, przebudź! Przyoblecz się w moc,

o ramię Pańskie!

Przebudź się, jak za dni minionych,

w czasach zamierzchłych pokoleń.

Czyś nie Ty poćwiartowało Rahaba,

przebiło Smoka?

¹⁰Czyś nie Ty osuszyło morze,

wody Wielkiej Otchłani³,

uczyniło drogę z dna morskiego,

aby przejść mogli wykupieni?⁴

¹¹Odkupieni więc przez Pana powrócą

i wśród okrzyków przyjdą na Syjon,

nad głową ich radość wieczysta.

Osiągną wesele i radość;

ustąpi smutek i wzdychanie⁵.

Pan wszechmocnym pocieszycielem

¹²Ja i tylko Ja jestem twym pocieszycielem.

Kimże ty jesteś, że drżysz

przed człowiekiem śmiertelnym i przed synem człowieczym,

z którym się obejdą jak z trawą?

¹³Zapomniałeś o Panu, twoim Stwórcy,

który rozciągnął niebiosa

i położył fundamenty ziemi; a ciągle

po całych dniach obawiasz się

wściekłości ciemięzcy,

gdy ten się uwziął, by niszczyć.

Lecz gdzież jest wściekłość ciemięzcy?

Wybawienie

¹⁴Jeniec wnet zostanie uwolniony,

nie umrze on w podziemnym lochu

ani braku chleba nie odczuje.

¹⁵Lecz Ja jestem Pan, twój Bóg,

który gromi morze,

tak iż się burzą jego odmęty.

Pan Zastępów to Jego imię.

¹⁶Włożyłem moje słowa w twe usta

i w cieniu mej ręki cię skryłem,

gdy rozciągnąłem niebo i położyłem fundamenty ziemi,

i gdy powiedziałem Syjonowi: «Tyś moim ludem».

Pobudka dla Jerozolimy⁶

¹⁷Przebudź się, przebudź nareszcie!

Powstań, o Jerozolimo!

Ty, która piłaś z ręki Pana

puchar⁷ Jego gniewu.

Wypiłaś kielich⁸, co sprawia zawrót głowy,

do dna go wychyliłaś.

¹⁸Nie ma nikogo, kto by cię prowadził,

ze wszystkich synów, których urodziłaś;

ze wszystkich synów, których wychowałaś,

nie ma nikogo, kto by cię trzymał za rękę.

¹⁹Dwie rzeczy cię spotkały:

– któż się użali nad tobą? –

spustoszenie i zagłada, głód i miecz

– któż cię pocieszy?

²⁰Twoi synowie leżą bez zmysłów

na rogach wszystkich ulic,

jak antylopa w sidle,

obezwładnieni gniewem Pana,

groźbami twojego Boga.

²¹Przeto posłuchaj tego, nieszczęsna

i upojona, chociaż nie winem.

²²Tak mówi twój Pan, <Jahwe>,

twój Bóg, Obrońca swego ludu:

«Oto Ja zabieram z twej ręki

puchar, co sprawia zawrót głowy;

już nigdy więcej nie będziesz piła

kielicha mego gniewu.

²³Włożę go w rękę twych oprawców,

którzy mówili do ciebie:

Nachyl się, żebyśmy przeszli!

I czyniłaś z twego grzbietu jakby podłogę

i jakby drogę dla przechodzących».