Księga Jeremiasza 12

Sprawiedliwość a nagroda

¹Sprawiedliwość jest przy Tobie, Panie, jeśli zacznę prowadzić spór z Tobą. Chciałbym jednak mówić z Tobą o słuszności:

Dlaczego życie przewrotnych upływa pomyślnie?¹

Dlaczego wszyscy przewrotni zażywają pokoju?

²Ty ich sadzisz, zapuszczają więc korzenie,

rozwijają się, przynoszą także owoce.

Blisko jesteś ich ust, daleko jednak od ich sumienia².

³Ty zaś, Panie, znasz mnie, patrzysz na mnie,

badasz serce moje, ono jest z Tobą.

Oddziel ich jak owce na rzeź,

przygotuj ich na dzień mordu!³

⁴Dokądże będzie pogrążona w żałobie ziemia,

a trawa na każdym polu wysuszona?

Na skutek przewrotności jej mieszkańców

wyginęły zwierzęta i ptaki.

Myślą bowiem: Bóg nie widzi naszych dróg.

⁵⁴ «Bo jeżeli męczysz się, biegnąc z pieszymi,

to jakże pójdziesz w zawody z jeźdźcami?

A jeżeli tylko w spokojnym kraju czujesz się bezpieczny,

co będziesz robić w bujnej gęstwinie Jordanu?⁵

⁶Również twoi bracia i twoja rodzina,

nawet oni cię zdradzą,

nawet oni pełnym głosem wołają za tobą⁶.

Nie ufaj im, gdy będą mówić do ciebie pięknymi słowami».

Skarga Pana na występność narodu

⁷«Opuściłem swój dom, pozostawiłem swoje dziedzictwo.

To, co umiłowałem, oddałem

w ręce mych nieprzyjaciół.

⁸Moje dziedzictwo stało się dla Mnie

jak lew w gęstwinie.

Podniosło przeciw Mnie swój głos,

dlatego muszę go nienawidzić.

⁹Czy moje dziedzictwo jest pstrym ptakiem⁷,

nad którym krążą dokoła ptaki drapieżne?

Chodźcie, zgromadźcie wszystkie dzikie zwierzęta,

przyprowadźcie, by je pożarły.

¹⁰Liczni pasterze zniszczyli moją winnicę⁸,

stratowali moją posiadłość.

Obrócili moje ulubione pole

w dzikie pustkowie.

¹¹Zamienili je w pełne żałoby

odludzie – przede Mną jest ono pustynią.

Spustoszony jest cały kraj

i nie ma nikogo, kto by wziął [to] sobie do serca.

¹²Na wszystkie pagórki pustyni

dotarli łupieżcy,

<albowiem miecz Pana pożera>⁹;

od krańca do krańca kraju

żaden człowiek nie zażywa pokoju.

¹³Posiali pszenicę, lecz zebrali ciernie:

natrudzili się bezużytecznie.

Wstydzić się muszą swych zbiorów

z powodu gniewu Pana.

Izrael a narody sąsiednie

¹⁴Tak mówi Pan przeciw wszystkim moim złym sąsiadom¹⁰, którzy naruszyli dziedzictwo, jakie dałem swemu narodowi, Izraelowi: Oto ich wyrwę z ich ziemi, lecz i dom judzki wyrwę spośród nich. ¹⁵Lecz gdy ich już wyrwę, ogarnie Mnie znów litość nad nimi i przyprowadzę każdego z nich do jego dziedzictwa i każdego z nich do jego kraju. ¹⁶A jeżeli przyswoją sobie zupełnie drogi mego ludu, tak że będą przysięgać na moje imię: „Na życie Pana”¹¹, podobnie jak nauczyli naród mój przysięgać na Baala, wtedy mogą rozprzestrzenić się wśród mojego narodu. ¹⁷Jeśli zaś nie posłuchają, wyrwę ten naród, wyrwę, tak że zginie» – wyrocznia Pana.