Księga Jeremiasza48

Proroctwo przeciw Moabowi

¹O Moabie. «Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela:

Biada, albowiem Nebo¹ jest spustoszone,

zdobyte jest Kiriataim,

pohańbiona została Cytadela²

i napełniona przerażeniem.

²Nie ma już sławy Moabu,

w Cheszbon obmyślają dla niego zgubę:

„Chodźmy, wytępmy go spośród narodów!”

Także ty, Madmen, ulegniesz zagładzie –

za tobą pójdzie miecz.

³Słuchaj! Krzyk z Choronaim,

spustoszenie i wielka klęska.

⁴„Moab jest pokonany!”

Słychać krzyk aż do Soar.

⁵Droga górska do Luchit –

wchodzą nią wśród płaczu.

Na stromej drodze z Choronaim

słychać okrzyk klęski:

⁶„Uciekajcie! Ratujcie swe życie!

Stańcie się jak tamaryszek na pustyni!”

⁷Tak, ponieważ pokładałaś ufność

w swych twierdzach i w swych skarbach,

także ty będziesz zdobyta.

Kemosz³ pójdzie na wygnanie

wraz ze swymi kapłanami i przywódcami.

⁸Niszczyciel przyjdzie do każdego miasta,

żadne miasto nie ocaleje.

Ulegnie spustoszeniu Dolina⁴

i zostanie zniszczona Równina⁵,

jak to zapowiedział Pan.

⁹Dajcie skrzydła Moabowi,

by szybko uleciał.

Miasta jego zostaną spustoszone,

tak że nikt w nich nie zamieszka.

¹⁰Przeklęty ten, co wypełnia dzieło Pańskie niedbale!

Przeklęty ten, który swój miecz powstrzymuje od krwi!⁶

¹¹Moab się cieszył spokojem od swojej młodości,

spoczywał bezpiecznie [jak wino] na swoich drożdżach.

Nie był przelewany z naczynia do naczynia⁷

ani nie szedł na wygnanie.

Dlatego też zachował swój smak,

a zapach jego nie uległ zmianie.

¹²Dlatego więc nadchodzą dni – wyrocznia Pana – kiedy poślę piwnicznych i przeleją go, naczynia jego opróżnią, a dzbany jego potłuką. ¹³I będzie się wstydzić Moab Kemosza, tak jak się dom Izraela wstydził Betel⁸, w którym pokładał nadzieję.

¹⁴Jak możesz mówić: „Jesteśmy bohaterami,

prawdziwymi wojownikami?”

¹⁵Niszczyciel Moabu nadchodzi ku niemu,

najlepsi jego wojownicy idą na stracenie –

wyrocznia Króla – Pan Zastępów ma On na imię.

¹⁶Zbliżył się upadek Moabu,

jego nieszczęście nadchodzi bardzo śpiesznie.

¹⁷Opłakujcie go,

wszyscy jego sąsiedzi

i wszyscy, którzy znacie jego imię!

Mówcie: „Jakże została złamana

tak twarda laska?

Różdżka tak wspaniała?”⁹

¹⁸Zejdź ze swego majestatu

i usiądź na spalonej ziemi,

mieszkanko Dibonu!

Nadszedł niszczyciel Moabu przeciw tobie,

niszczy twoje twierdze.

¹⁹Stań na drodze i patrz,

ty, co mieszkasz w Aroerze!

Zapytaj uciekiniera i zbiega;

powiedz: Co się stało?

²⁰Moab okrył się hańbą,

albowiem się załamał!

Wyjcie i krzyczcie,

głoście nad Arnonem¹⁰,

że Moab spustoszony.

²¹Sąd nadchodzi na kraj Równiny, na Cholon,

na Jahsa i na Mefaat,

²²na Dibon, na Nebo, na Bet-Diblataim,

²³na Kiriataim, na Bet-Gamul i na Bet-Meon,

²⁴na Kerijjot, na Bosrę i na wszystkie miasta kraju Moabu, dalekie i bliskie.

²⁵Odcięty został róg Moabu,

a ramię jego złamane –

wyrocznia Pana.

²⁶Upijcie go, podniósł się bowiem przeciw Panu.

Niech Moab upadnie w to, co zwymiotował¹¹,

i stanie się pośmiewiskiem!

²⁷Czy może Izrael nie był dla ciebie przedmiotem drwin?

Czy złapałeś go wśród złodziei,

że potrząsasz głową¹², ilekroć o nim mówisz?

²⁸Opuszczajcie miasta i zamieszkajcie wśród skał,

mieszkańcy Moabu,

stańcie się podobni do gołębicy,

która się gnieździ na ścianach gardzieli urwiska.

²⁹Słyszeliśmy o dumie Moabu,

o wielkiej [jego] wyniosłości,

o zarozumiałości jego i bucie,

o chełpliwości oraz o pysze jego serca.

³⁰Znam dobrze jego zarozumiałość

– wyrocznia Pana –

nieprawdziwość jego mów,

nieszczerość tego, co czynią.

³¹Dlatego podnoszę lament nad Moabem

i nad całym Moabem będę krzyczał,

nad ludźmi z Kir-Cheres będę biadał.

³²Płaczę nad tobą bardziej niż nad Jazer,

winnico Sibmy!

Twoje odrośle sięgają aż do morza,

dochodzą aż do Jazer.

Na twoje jesienne zbiory

i na twoje winobranie

napadł niszczyciel.

³³Ustała radość i uciecha

w sadzie i na ziemi Moabu.

Skończyło się wino w tłoczniach,

nikt go nie wytłacza;

pieśń radosna nie jest już pieśnią radosną.

³⁴Podnosi się krzyk od Cheszbonu do Eleale,

aż do Jahas brzmi ich głos,

od Soar do Choronaim

i do Eglat Szeliszijja.

Nawet wody Nimrim

stają się miejscem odludnym.

³⁵Sprawię, że nikt już nie będzie w Moabie

– wyrocznia Pana –

wynosił na wyżyny i składał

ofiary swoim bogom.

³⁶Dlatego też nad Moabem serce moje

żali się jak flet¹³,

moje serce nad ludźmi z Kir-Cheres

żali się jak flet,

gdyż całe zgromadzone dobro utracili.

³⁷Albowiem wszystkie głowy są ostrzyżone,

każda broda obcięta,

na wszystkich rękach są nacięcia¹⁴,

a na biodrach wory pokutne.

³⁸Na wszystkich dachach Moabu i na jego placach

tylko powszechne narzekanie.

Zmiażdżyłem bowiem Moab

jak bezużyteczne naczynie

– wyrocznia Pana.

³⁹Jak bardzo jest złamany! Narzekajcie!

Jak haniebnie Moab uciekł!

Stał się więc Moab urągowiskiem

i przedmiotem zgrozy dla wszystkich swych sąsiadów.

⁴⁰Tak bowiem mówi Pan:

Oto się unosi jak orzeł¹⁵

i rozpościera swe skrzydła nad Moabem.

⁴¹Miasta są zdobyte, twierdze zajęte,

serce zaś dzielnych Moabu będzie dnia tego

jak serce rodzącej kobiety.

⁴²Moab zostanie zniszczony,

przestanie być narodem,

bo się wynosił nad Pana.

⁴³Panika, przepaść, pułapka¹⁶ –

przyjdą na ciebie,

co zamieszkujesz Moab

– wyrocznia Pana.

⁴⁴Ten, co ucieknie przed grozą,

wpadnie w przepaść;

wydobywając się z przepaści,

zostanie schwytany w pułapkę.

Naprawdę sprowadzę to na Moab

w roku ich kary – wyrocznia Pana.

⁴⁵W cieniu Cheszbonu się zatrzymają

wycieńczeni uchodźcy;

lecz ogień wyjdzie z Cheszbonu,

a płomień z pola Gichon¹⁷:

pochłonie on bok Moabu

i czaszki tych, co czynią wrzawę.

⁴⁶Biada tobie, Moabie!

Jesteś zgubiony, narodzie Kemosza,

bo twoi synowie będą wzięci do niewoli,

a córki twoje pójdą na wygnanie.

⁴⁷Zmienię jednak los Moabu

w przyszłości – wyrocznia Pana».

Dotąd sąd nad Moabem¹⁸.