Księga Jeremiasza49

Proroctwo przeciw Ammonitom

¹O Ammonitach. Tak mówi Pan:

«Czy nie ma Izrael synów,

czy nie ma spadkobierców?

Dlaczego więc Milkom¹ dziedziczy po Gadzie,

a jego naród mieszka w ich miastach?

²Dlatego nadejdą dni

– wyrocznia Pana –

kiedy sprawię, że w Rabba Ammonitów

słychać będzie okrzyk wojenny.

Stanie się ono zwaliskiem gruzów,

a jego osiedla pochłonie ogień.

Wtedy Izrael przejmie dziedzictwo tych,

co po nim odziedziczyli, mówi Pan.

³Lamentuj, Cheszbonie,

bo nadchodzi niszczyciel.

Krzyczcie, osiedla Rabba,

przepaszcie się pokutnymi worami,

narzekajcie, biegajcie naokoło

z nacięciami na ciele.

Milkom bowiem musi iść na wygnanie

wraz ze swymi kapłanami i przywódcami.

⁴Dlaczego się chlubisz dolinami

<twej urodzajnej doliny>²,

Córo buntownicza.

Ufasz swoim zasobom, mówiąc:

Kto może napaść na mnie?

⁵Oto sprowadzę na ciebie trwogę

– wyrocznia Pana, Boga Zastępów –

ze wszystkich stron.

Rozproszycie się każdy w swoim kierunku;

nie będzie nikogo, kto by zebrał rozproszonych.

⁶Potem zmienię jednak los synów Ammona³

– wyrocznia Pana».

Proroctwo przeciw Edomitom

⁷O Edomie. Tak mówi Pan Zastępów:

«Czy nie ma już mądrości⁴ w Temanie?

Nie stało już rady wśród roztropnych?

Mądrość ich zwietrzała?

⁸Uciekajcie, uchodźcie, ukryjcie się jak najgłębiej,

mieszkańcy Dedanu!

Sprowadzę bowiem na niego zagładę Ezawa⁵,

czas, w którym ich ukarzę.

⁹⁶ Jeżeli dokonujący winobrania przyjdą do ciebie,

nie zostawią nic do zabrania;

jeśli złodzieje w nocy –

narobią szkody do woli.

¹⁰Bo Ja sam ogołocę Ezawa,

ujawnię to, co dla niego najskrytsze,

tak że nie będzie mógł się ukryć.

Zagładzie ulegną jego potomkowie,

jego bracia i jego sąsiedzi –

i nie będzie już istniał.

¹¹Zostaw swe sieroty – Ja utrzymam je przy życiu;

twoje wdowy niech we Mnie pokładają nadzieję.

¹²Tak bowiem mówi Pan: Oto ci, co nie powinni pić kielicha, muszą go wypić⁷, tobie zaś ma to ujść bezkarnie? Nie ujdzie ci bezkarnie: będziesz pił z całą pewnością! ¹³Przysięgam na siebie samego⁸ – wyrocznia Pana – że postrachem, pośmiewiskiem, pustkowiem i przekleństwem stanie się Bosra; wszystkie jej miasta pozostaną rumowiskiem na wieki.

¹⁴⁹ Wieść niezawodną usłyszałem od Pana,

że zwiastuna wysłano między narody:

„Zgromadźcie się i wyruszcie na niego!

Powstańcie do bitwy!”

¹⁵Oto bowiem uczynię cię małym wśród narodów

i wzgardzonym przez ludzi.

¹⁶Twoja bezczelność¹⁰ i hardość twego serca

w pychę wbiły ciebie,

który mieszkasz w rozpadlinach skalnych

i trzymasz się szczytów pagórków.

Gdybyś zbudował swe gniazdo wysoko jak orzeł,

nawet stamtąd cię zrzucę – wyrocznia Pana.

¹⁷Edom się stanie postrachem.

Ktokolwiek będzie szedł tamtędy,

popadnie w osłupienie i zagwiżdże

nad wszystkimi jego klęskami.

¹⁸Jak po zburzeniu Sodomy i Gomory

oraz miast sąsiednich¹¹ – mówi Pan –

nikt nie będzie tam mieszkał,

i żaden człowiek nie osiedli się na tym miejscu.

¹⁹Oto nadchodzi on jak lew z gęstwiny nadjordańskiej¹²

ku wiecznie zielonym pastwiskom.

Tak, w mgnieniu oka zmuszę ich do ucieczki stamtąd,

a swego wybrańca ustanowię nad nimi.

Kto jest bowiem jak Ja

albo kto Mnie pozwie przed sąd?

Który pasterz ostoi się wobec Mnie?

²⁰Dlatego posłuchajcie zamiarów Pana,

jakie powziął co do Edomu,

i planów, które postanowił

co do mieszkańców Temanu:

z całą pewnością zostaną wywleczone

nawet najmniejsze owce¹³;

z całą pewnością ich pastwiska

ogarnie zgroza na ich widok.

²¹Na wieść o ich upadku zadrży ziemia,

krzyk o tym rozlegnie się nad Morzem Czerwonym.

²²Oto jak orzeł wzlatuje i unosi się,

rozpościera skrzydła nad Bosrą;

w dniu tym serce wojowników Edomu

będzie jak serce rodzącej kobiety»¹⁴.

Proroctwo przeciw Damaszkowi

²³O Damaszku.

«Wstydem napełniły się Chamat i Arpad¹⁵,

bo usłyszały wieść niepomyślną.

Są one wzburzone jak morze,

pełne trwogi, nie mogą się opanować.

²⁴Damaszek jest bezsilny,

gotowy do ucieczki,

opanował go popłoch;

lęk i bóle go ogarniają

niby rodzącą kobietę.

²⁵Jak bardzo jest opuszczone sławne miasto,

miasto pełne wesela.

²⁶I tak jego młodzieńcy polegną na ulicach

i zginą tego dnia wszyscy jego wojownicy –

wyrocznia Pana Zastępów.

²⁷Wzniecę pożar na murach Damaszku,

by pochłonął pałace Ben Hadada¹⁶».

Proroctwo przeciw plemionom arabskim

²⁸O Kedar¹⁷ i królestwach Chasor¹⁸, które pobił król babiloński, Nabuchodonozor. Tak mówi Pan:

«Dalej, maszerujcie na Kedar,

zniszczcie synów Wschodu!

²⁹Zagrabią ich namioty i owce,

skóry ich namiotów oraz wszystkie naczynia.

Zabiorą im wielbłądy

i zawołają nad nimi:

„Trwoga dokoła!”

³⁰Uciekajcie, rozproszcie się śpiesznie,

ukryjcie się dobrze, mieszkańcy Chasor

– wyrocznia Pana.

I nie ma ani bram, ani zaworów,

bo powziął przeciw wam postanowienie

Nabuchodonozor, król babiloński,

i żywi przeciw wam [złe] zamiary¹⁹.

³¹Dalej, wyruszmy przeciw beztroskiemu narodowi,

który mieszka bezpiecznie – wyrocznia Pana –

nie posiada bram ani rygli,

pędzi życie samotne.

³²Ich wielbłądy pójdą na łup,

a liczne ich stada staną się zdobyczą.

Rozproszę na cztery wiatry

tych, co podcinają włosy na skroniach²⁰;

ze wszystkich stron sprowadzę na nich nieszczęście

– wyrocznia Pana.

³³Chasor stanie się siedliskiem szakali,

pustkowiem na wieki.

Nikt nie będzie tam mieszkał,

nie osiedli się tam żaden człowiek».

Proroctwo przeciw Elamowi

³⁴Słowo Pana, które zostało skierowane do proroka Jeremiasza o Elamie²¹ na początku panowania Sedecjasza, króla judzkiego:

³⁵«Tak mówi Pan Zastępów:

Oto złamię łuk Elamu,

źródło jego potęgi.

³⁶Sprowadzę na Elam cztery wiatry

z czterech krańców nieba

i rozproszę ich na wszystkie te wiatry,

tak że nie będzie narodu,

dokąd nie dotarliby rozproszeni Elamici.

³⁷Napełnię Elam trwogą przed jego nieprzyjaciółmi,

przed tymi, co nastają na jego życie.

Sprowadzę na nich nieszczęście,

żar mojego gniewu – wyrocznia Pana.

Poślę za nimi miecz,

aż ich wytracę.

³⁸Ustawię zaś swój tron w Elamie

i usunę stamtąd króla i książąt

– wyrocznia Pana.

³⁹W przyszłości jednak

zmienię los Elamu²²

– wyrocznia Pana».