Księga Jeremiasza8

Dalsze upomnienia i groźby

¹¹ W owym czasie – wyrocznia Pana – wydobędą z ich grobów kości królów judzkich, kości ich przywódców, kości proroków, kości mieszkańców Jerozolimy. ²I rozrzucą je przed słońcem, księżycem oraz przed całym wojskiem niebieskim, których oni kochali, którym służyli, za którymi chodzili, których szukali, którym oddawali pokłony. Nikt ich nie pozbiera ani nie pogrzebie, lecz staną się nawozem na powierzchni ziemi. ³Wszyscy pozostali będą wybierać raczej śmierć niż życie, ilu ich tylko zostanie z tego przewrotnego plemienia we wszystkich miejscach, po których ich rozproszę – wyrocznia Pana Zastępów.

⁴I powiedz im: Tak mówi Pan:

Czy nie powstaje ten, co upada?

Albo czy nie zawraca ten, kto zabłądzi?

⁵Dlaczego więc buntuje się ten lud [jerozolimski]

i trwa bez końca w odstępstwie?

Trzyma się kurczowo kłamstwa

i nie chce się nawrócić?

⁶Uważałem pilnie i słuchałem:

nie mówią, jak trzeba.

Nikt nie żałuje swej przewrotności,

mówiąc: Co uczyniłem?

Każdy biegnie dalej swoją drogą

niby koń cwałujący do bitwy.

⁷Nawet bocian w przestworzach

zna swoją porę,

synogarlica, jaskółka i żuraw zachowują

czas swego przylotu.

Naród mój jednak nie zna Prawa Pańskiego².

Zakłamanie znawców Prawa

⁸Jak możecie mówić: Jesteśmy mądrzy

i mamy Prawo Pańskie?

Prawda, lecz w kłamstwo je obróciło

kłamliwe pióro pisarzy³.

⁹Mędrcy będą zawstydzeni,

zatrwożą się i zostaną pojmani.

Istotnie, odrzucili słowo Pańskie,

a mądrość na co im się przyda?

Dogłębne zepsucie i kara

¹⁰Dlatego dam ich żony innym,

ich pola zdobywcom.

Albowiem od najmniejszego do największego

wszyscy są chciwi zysku.

Od proroka⁴ do kapłana –

wszyscy hołdują kłamstwu.

¹¹Powierzchownie opatrują rany Córy mojego narodu,

mówiąc: Pokój, pokój⁵, a tymczasem nie ma pokoju.

¹²Wstydzić się powinni, że popełniali obrzydliwość;

odrzucili jednak wszelki wstyd

i nie potrafią się rumienić.

Dlatego upadną wśród tych, którzy padać będą,

runą w czasie, gdy ich nawiedzę – mówi Pan.

¹³Chciałem zebrać u nich żniwo – wyrocznia Pana;

nie ma winogron w winnicy⁶

ani fig na figowcu,

i liście zwiędły».

Wezwanie do ucieczki

¹⁴Po co my siedzimy?

Zgromadźcie się i chodźcie do miast warownych,

aby tam zginąć.

Albowiem Pan, Bóg nasz, dopuszcza na nas zagładę

i daje nam do picia wodę zatrutą⁷,

ponieważ zgrzeszyliśmy przeciw Panu.

¹⁵Oczekujemy pokoju – ale nie ma nic dobrego;

czasu uleczenia – ale oto przerażenie!

¹⁶Od Dan daje się słyszeć parskanie ich koni;

na odgłos rżenia ich rumaków

drży cała ziemia.

Przybywają, by pochłonąć kraj i jego zasoby,

miasto i jego mieszkańców.

¹⁷«Tak, bo wysyłam przeciw wam

węże jadowite,

których nie można zaklinać⁸;

będą was kąsać – wyrocznia Pana –

¹⁸i to bez możności uleczenia».

Ogarnia mnie smutek,

serce moje trawi niemoc.

Skarga Jeremiasza nad losem narodu

¹⁹Ale słuchaj! Krzyk Córy mojego ludu

z ziemi dalekiej:

«Czy nie ma Pana na Syjonie?

Czy nie ma tam jego Króla?»

– «Dlaczego Mnie obrazili swymi posągami,

marnymi bożkami cudzymi?»

²⁰– «Minęły żniwa, skończyła się letnia pora,

a my nie jesteśmy wybawieni».

²¹Jestem złamany

załamaniem się Córy mojego ludu,

jestem okryty żałobą

i ogarnęło mnie przerażenie.

²²Czy nie ma już balsamu w Gileadzie,

czy nie ma tam lekarza?

Dlaczego więc nie zabliźnia się

rana Córy mojego ludu?

²³Któż uczyni moją głowę źródłem wody,

a oczy moje fontanną łez,

bym mógł dniem i nocą opłakiwać

zabitych Córy mojego ludu?