Księga Hioba30

A teraz najpodlejsi drwią ze mnie

¹A teraz śmieją się ze mnie

wiekiem ode mnie młodsi.

Ich ojców umieścić nie chciałem

z psami przy mojej trzodzie:

²bo cóż mi po pracy ich rąk,

gdy siły ich opuściły,

³wynędznieli z biedy i głodu?

Zrywają rośliny pustyni,

ziemi od dawna jałowej.

⁴Żywią się malwą i liśćmi krzewów.

Chlebem ich korzeń jałowca.

⁵Społeczność się ich wyrzeka,

krzyczy się na nich jak na złodzieja,

⁶mieszkają na brzegu potoków,

w jamach podziemnych i skałach.

⁷Między krzewami zawodzą,

stłoczeni, nocują pod cierniem;

⁸marni to ludzie, wręcz bez imienia,

biczem z kraju wypędzani.

⁹A teraz jestem przedmiotem ich pieśni

i tematem opowiadania,

¹⁰brzydzą się, omijają z dala,

nie wstydzą się pluć mi w twarz.

Motłoch ze mną walczy

¹¹Cięciwę mi On zluźnił i upokorzył,

stąd porzucili wobec mnie umiar¹.

¹²Motłoch stanął po prawej mej stronie,

nogom moim odejść kazali,

na zgubne skierowali mnie ścieżki².

¹³Zniszczyli mą ścieżkę,

starali się o moją zagładę,

nie potrzebowali pomocy³.

¹⁴Jak przez wyłom szeroki wtargnęli,

wpadli jak zawierucha.

¹⁵Nagły strach mnie ogarnął,

jak wicher porwał mą godność.

Me szczęście minęło jak chmura.

Choroba mnie powaliła

¹⁶We mnie rozpływa się dusza,

zgnębiły mnie dni niedoli.

¹⁷Nocą kości we mnie przebite⁴ [bólem],

cierpienia moje nie usypiają.

¹⁸Z wielką mocą On mnie trzyma⁵ za szatę,

ściska jak otwór tuniki.

¹⁹On strącił mnie do błota,

podobny jestem do prochu i popiołu.

Nie dręcz mnie, Boże!

²⁰Ciebie błagałem o pomoc. Bez echa.

Stałem, a nie zważałeś na mnie.

²¹Stałeś się dla mnie okrutny.

Uderzasz potężną Twą ręką.

²²Porywasz mnie: jak wóz unosi mnie wicher,

wśród burzy mnie zatapiasz⁶.

²³Wiem, że mnie prowadzisz do śmierci,

wspólnego miejsca żyjących⁷.

Nikt mnie nie pocieszy

²⁴Czy w upadku nie wyciąga się ręki,

a w nieszczęściu nie woła o pomoc?⁸

²⁵Czy nie płakałem z udręczonym w życiu?

Współczuła z biedakiem ma dusza.

²⁶Czekałem na szczęście – a zło nastało,

szukałem światła – a nastał mrok.

²⁷Wnętrze me kipi, nie milczy,

bo spadły na mnie dni klęski.

²⁸Chodzę sczerniały, ale nie od żaru,

powstaję w gromadzie, by wołać o pomoc.

²⁹Stałem się bratem szakali

i młodych strusiów sąsiadem⁹.

³⁰Czernieje mi skóra i odpada,

moje kości rozpalone gorączką.

³¹Dlatego cytra gra mi żałobnie,

a głos piszczałki posmętniał.