Księga Hioba4

Pierwsza mowa Elifaza: Potrzeba ufności w Bogu

Dziwienie się postępowaniu Hioba

¹Wówczas zabrał głos Elifaz¹ z Temanu i rzekł:

²«Usiłuje się omówić [sprawę]. Przykrość ci to sprawia?

Lecz któż się od słów powstrzyma?

³Tyś przecież wielu pouczał,

wzmacniałeś omdlałe ręce,

⁴twe słowa krzepiły słabych,

umacniałeś chwiejące się kolana.

⁵Gdy teraz przyszło na ciebie, tyś słaby,

strwożony, gdy ciebie dotknęło.

⁶Czy bogobojność już nie jest twą ufnością,

a nadzieją – doskonałość dróg twoich?

Bóg jest sprawiedliwy

⁷Przypomnij, czy zginął ktoś prawy?

Gdzie sprawiedliwych zgładzono?²

⁸O ile widziałem, złoczyńcy,

co sieją udrękę, plon z niej zbierają:

⁹Od gniewu Boga zginęli,

upadli od tchnienia Jego zapalczywości.

¹⁰Ryk lwa, wrzask lwicy,

łamią się i zęby lwiątek³;

¹¹lew ginie z braku łupu,

a małe lwicy idą w rozsypkę.

Nocne widzenie

¹²Doszło mnie tajemne słowo,

jego szmer dosłyszało me ucho,

¹³gdy rozważałem nocne widziadła⁴;

gdy sen człowiekiem owładnął.

¹⁴Strach mnie ogarnął i drżenie,

że wszystkie się kości zatrzęsły,

¹⁵tchnienie mi twarz owionęło,

włosy się na mnie zjeżyły.

¹⁶Stał⁵. Nie poznałem twarzy.

Jakaś postać przed mymi oczami.

Szelest. I głos dosłyszałem:

Nikt nie jest bez winy przed Bogiem

¹⁷Czyż u Boga człowiek jest niewinny,

czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty?⁶

¹⁸Wszak On sługom swoim nie ufa:

i w aniołach braki⁷ dostrzega.

¹⁹A cóż mieszkańcy glinianych lepianek,

osadzonych na mule?⁸

Łatwiej ich zgnieść niż mola.

²⁰Od rana do zmroku wyginą,

bez sławy przepadną na wieki.

²¹Czyż nie zerwą się liny ich [namiotów]?

Umrą, lecz nie w mądrości.