Księga Micheasza7

Powszechna nieprawość ludzi

¹¹ Biada mi, że się stałem jak pokłosie² w lecie,

jak resztki po winobraniu;

nie ma grona do zjedzenia

ani wczesnej figi, której łaknę.

²Wyginął na ziemi pobożny,

prawego nie ma między ludźmi;

wszyscy bez wyjątku na krew czyhają,

jeden drugiego łowi siecią³.

³Do złego – choćby obu rękoma⁴;

aby czynić dobrze,

książę żąda złota, sędzia podarunku;

dostojnik przemawia, by zaspokoić swoją ambicję

i przekręcają⁵ wspólnie sprawę.

⁴Najlepszy z nich – jak cierń,

najsprawiedliwszy z nich – jak płot kolczasty.

Zapowiadany przez twoich strażników⁶, nadszedł dzień twego nawiedzenia;

teraz wpadną w popłoch.

⁵Nie ufajcie przyjacielowi,

nie zawierzajcie powiernikowi,

nawet przed tą, która spoczywa na twoim łonie,

strzeż wrót ust swoich.

⁶Bo syn znieważa ojca,

córka powstaje przeciw matce,

synowa przeciw teściowej:

nieprzyjaciółmi człowieka są jego domownicy⁷.

Zawstydzenie wrogów Syjonu

⁷⁸ Ale ja wypatrywać będę Pana,

wyczekiwać Boga, mojego zbawienia.

Bóg mój mnie wysłucha.

⁸Nie śmiej się ze mnie, nieprzyjaciółko⁹ moja;

choć upadłam, powstanę,

choć siedzę w ciemnościach,

Pan jest światłością moją.

⁹Gniew Pański muszę znosić,

bo zgrzeszyłam przeciw Niemu,

aż rozsądzi moją sprawę

i przywróci mi prawo;

wywiedzie mnie na światło,

i będę oglądała zbawcze Jego dzieła.

¹⁰Gdy to ujrzy nieprzyjaciółka moja,

wstydem się okryje ta,

która mówiła do mnie: «Gdzie jest Pan, twój Bóg?»

Oczy moje patrzeć będą na nią:

teraz będzie rozdeptana

jak uliczne błoto¹⁰.

Odbudowa Izraela

¹¹¹¹ Oto dzień odbudowy twych murów!

W owym dniu granica [twoja] będzie sięgać daleko.

¹²W owym dniu aż do ciebie przyjdą

od Asyrii – aż po Egipt

i od Tyru – aż po Rzekę,

i od morza do morza,

i od góry do góry.

¹³Lecz ziemia zostanie spustoszona

z powodu jej mieszkańców, za ich postępki.

Modlitwa o pomoc Bożą

¹⁴Paś lud Twój laską Twoją,

trzodę dziedzictwa Twego,

co mieszka samotnie w lesie,

pośród ogrodów.

Niech wypasają Baszan i Gilead

jak za dawnych czasów¹².

¹⁵«Jak za dni Twego wyjścia z ziemi egipskiej

ukażę mu dziwy».

Przyszłe poniżenie wrogich narodów

¹⁶Ujrzą przeto narody i będą zawstydzone¹³

mimo całej potęgi swojej;

położą rękę na usta,

uszy ich będą głuche.

¹⁷Proch lizać będą jak wąż,

jak to, co pełza po ziemi;

wyjdą, dygocąc, z warowni swoich przed Pana, Boga naszego,

drżeć będą i lęk odczuwać przed Tobą.

Prośba o przebaczenie

¹⁸Któryż bóg podobny Tobie¹⁴,

co oddalasz nieprawość,

odpuszczasz występek

Reszcie dziedzictwa Twego?

Nie żywi On gniewu na zawsze,

bo upodobał sobie miłosierdzie.

¹⁹Ulituje się znowu nad nami,

zetrze nasze nieprawości.

Wrzucisz w morskie głębiny

wszystkie ich grzechy¹⁵.

²⁰Okażesz wierność Jakubowi,

Abrahamowi łaskawość,

co poprzysiągłeś przodkom naszym

od najdawniejszych czasów.