Księga Nahuma3

Ironiczne żale Nahuma nad zagładą Niniwy

¹Biada miastu krwawemu!

Całe kłamliwe i grabieży pełne,

a nie ustaje rabunek.

²Trzask biczów

i turkot kół,

i konie galopujące,

i szybko jadące rydwany.

³Jeźdźcy szturmujący,

i połysk mieczy, i lśnienie oszczepów.

I mnóstwo poległych, i moc trupów,

i martwych ciał bez liku,

tak że o zwłoki ich się potykają.

⁴Skutkiem mnogich czynów nierządnych ladacznicy pełnej wdzięku,

zręcznej czarownicy,

która uwodziła narody czynami nierządnymi,

a plemiona swoimi czarami:

⁵«Oto Ja przeciw tobie! – wyrocznia Pana Zastępów –

i podniosę twe szaty na oblicze twoje,

i ukażę narodom twą nagość,

a królestwom – twą sromotę¹.

⁶I rzucę na ciebie obrzydliwości,

i zelżę ciebie, i uczynię z ciebie widowisko».

⁷I każdy, kto cię ujrzy, oddali się od ciebie,

i zawoła: «Spustoszona Niniwa!»

Któż ulituje się nad nią?

Gdzie mam szukać pocieszycieli dla ciebie?

⁸Czyś lepsza niż No-Amon²,

które się rozsiadło między rzekami –

wody dokoła niego –

a wałem jego było morze

i wody jego murem.

⁹Kusz był jego siłą i Egipt;

i nie miało ono granic.

Put i Libijczycy nieśli ci³ pomoc.

¹⁰Lecz i ono w niewolę poszło – na wygnanie;

nawet niemowlęta jego roztrzaskiwano

na rogach wszystkich ulic;

o jego zaś najznakomitszych rzucano losy

i wszystkich jego dostojników zakuto w kajdany⁴.

¹¹Także i ty upojona będziesz i zamroczona⁵;

również ty będziesz szukała ochrony przed wrogiem.

¹²Wszystkie warownie twoje –

to figowce z wczesnymi owocami;

gdy się je potrząśnie,

wpadną do ust spożywającego.

¹³Oto twoje wojsko⁶ – kobiety;

nieprzyjaciołom twoim staną otworem

bramy twego kraju;

ogień strawi twoje zawory.

¹⁴Naczerp wody na czas twojego oblężenia.

Umocnij twoje szańce.

Wejdź w błoto i ugniataj glinę;

chwyć mocno formę do cegieł⁷.

¹⁵Tam⁸ pochłonie cię ogień,

wytnie cię miecz,

pożre cię jak szarańcza;

rozmnóż się⁹ jak chrząszcz,

rozmnóż się jak konik polny.

¹⁶Namnożyłaś swoich kupców

więcej niż gwiazd na niebie;

szarańcza wykluje się z oprzędu i uleci.

¹⁷Stróże twoi jak szarańcza,

a twoi urzędnicy jak mnóstwo koników polnych,

które osiadają na murach w czasie zimna;

wschodzi słońce, a odlatują,

i nie wiadomo, gdzie ich miejsce.

Ruiny Niniwy nie będą odbudowane

¹⁸Drzemią pasterze twoi, królu asyryjski;

zasnęli twoi mocarze¹⁰ –

lud twój rozproszył się po górach,

i nie ma nikogo, kto by [go] zgromadził.

¹⁹Nie ma lekarstwa¹¹ na twoją klęskę,

nieuleczalna jest twoja rana.

Wszyscy, którzy usłyszą wieść o tobie,

w dłonie klaskać będą nad tobą:

bo na kogóż nie przechodziła

wciąż twoja niegodziwość?