Księga Liczb 21

Zajęcie miasta Chorma

¹Król Aradu, Kananejczyk, mieszkający w Negebie, dowiedział się, że Izraelici nadciągają drogą od Atarim. Napadł na Izraela i wziął jeńców. ²Wtedy Izraelici złożyli następujący ślub Panu, mówiąc: «Jeśli dasz ten lud w nasze ręce, klątwą obłożymy ich miasta». ³I wysłuchał Pan głosu Izraela, i wydał w ich ręce¹ Kananejczyków. [Izraelici] obłożyli klątwą ich oraz ich miasta. Stąd miejscowość ta otrzymała nazwę Chorma.

Jadowite węże – wąż miedziany

⁴Od góry Hor szli w kierunku Morza Czerwonego, aby obejść ziemię Edom; podczas drogi jednak lud stracił cierpliwość. ⁵I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: «Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył się nam już ten pokarm mizerny». ⁶Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła. ⁷Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. ⁸Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża² i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». ⁹Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu³.

Marsz w kierunku Zajordania

¹⁰Stamtąd ruszyli Izraelici w dalszą drogę i rozbili obóz pod Obot. ¹¹Od Obot ciągnęli dalej i rozbili obóz pod Ijje-Haabarim, na pustyni położonej na wschód od Moabu. ¹²Stamtąd ruszyli dalej i zatrzymali się w dolinie potoku Zared. ¹³I znów poszli dalej i rozłożyli się obozem po drugiej stronie rzeki Arnon, która płynie przez pustynię, biorąc początek w kraju Amorytów. Arnon bowiem stanowi granicę między Moabitami i Amorytami. ¹⁴Dlatego powiedziane jest w Księdze wojen Pana⁴: «[Od strony] Waheb w Sufa i potoków Arnonu, ¹⁵pochyłość potoków ciągnących się aż do Ar, przylegająca do granicy Moabu». ¹⁶Stamtąd [udali się] do Beer. Jest to studnia, o której powiedział Pan do Mojżesza: «Zgromadź lud, a Ja mu dam wodę!» ¹⁷Śpiewali wtedy Izraelici pieśń następującą:

«Tryskaj, źródło! Opiewajcie je!

¹⁸Studnia, którą kopali książęta,

a naczelnicy ludu drążyli berłem i swymi laskami».

Z Beer [ruszyli] do Mattany, ¹⁹z Mattany do Nachaliel, a z Nachaliel do Bamot. ²⁰Z Bamot do doliny, która leży w ziemi Moabu, obok góry Pisga wznoszącej się nad pustynią⁵.

Podbój Zajordania

²¹Następnie wysłali Izraelici posłów do Sichona, króla Amorytów, którzy mieli [mu] oznajmić: ²²«Chcemy przejść przez twoją ziemię. Nie wejdziemy na pola ani do winnic i nie będziemy pili wody ze studzien. Chcemy tylko skorzystać z drogi królewskiej, póki nie przekroczymy twych granic». ²³Sichon jednak nie dał Izraelitom przejścia przez swoją ziemię. Sichon zgromadził całe swoje wojsko i skierował się ku pustyni, by zastąpić drogę Izraelitom. Przybył do Jahsa i uderzył na Izraela. ²⁴Izraelici jednak pobili go ostrzem miecza i zdobyli jego kraj od Arnonu aż po Jabbok, aż do kraju Ammonitów, bo obwarowana była granica Ammonitów. ²⁵Izraelici wzięli wszystkie te miasta. Następnie osadzili się Izraelici mocno we wszystkich miastach Amorytów, w Cheszbonie i we wszystkich przynależnych doń miejscowościach. ²⁶Cheszbon był stolicą Sichona, króla Amorytów, który prowadził wojnę z poprzednim królem Moabu i zabrał mu cały kraj aż po Arnon.

²⁷Dlatego śpiewali pieśniarze:

«Idźcie do Cheszbonu!

Niech będzie odbudowane

i umocnione miasto Sichona.

²⁸Gdyż z Cheszbonu wyszedł ogień,

płomień z miasta Sichona

pochłonął Ar-Moab,

panujące nad⁶ wyżynami Arnonu.

²⁹Biada ci, Moabie!

Zgubiony jesteś, o ludu Kemosza!

Dopuścił on ucieczkę twych synów

i niewolę twych córek

u Sichona, króla Amorytów.

³⁰Cheszbon wyniszczył

niemowlęta aż do Dibonu,

niewiasty aż do Nofach,

a mężczyzn aż do Medeby⁷».

³¹Izraelici osiedlili się w kraju Amorytów.

³²Potem Mojżesz wysłał [wywiadowców] celem zbadania Jazer; zajęli je następnie wraz z przynależnymi doń miastami i wypędzili mieszkających tam Amorytów. ³³Następnie zawrócili i poszli w kierunku Baszanu. Król Baszanu, Og, wyruszył przeciw nim razem z całym swoim wojskiem, chcąc toczyć z nimi bitwę pod Edrei. ³⁴Lecz Pan rzekł do Mojżesza: «Nie bój się go! Dam go bowiem w twoje ręce razem z całym wojskiem i krajem. Postąpisz z nim tak, jak postąpiłeś z Sichonem, królem Amorytów, który mieszkał w Cheszbonie». ³⁵Pobili go oraz jego synów i cały lud, tak że nikt nie ocalał, i wzięli jego ziemię w posiadanie.