Księga Psalmów102

PSALM 102 (101)¹

Prośby wygnańca

¹Modlitwa trapionego, który znękany wypowiada przed Panem swą udrękę.

²Panie, wysłuchaj modlitwy mojej,

a wołanie moje niech do Ciebie dojdzie!

³Nie kryj przede mną swego oblicza²

w dniu utrapienia mojego!

Nakłoń ku mnie Twego ucha;

w dniu, w którym zawołam, śpiesznie mnie wysłuchaj!

⁴³ Dni bowiem moje jak dym znikają,

a kości moje płoną jak w ogniu.

⁵Moje serce wysycha spalone jak trawa,

zapominam nawet o jedzeniu chleba.

⁶Od głośnego mego jęku

przywarły mi kości do skóry.

⁷⁴ Jestem podobny do kawki na pustyni,

stałem się jak sowa w ruinach.

⁸Czuwam i jestem jak ptak

samotny na dachu.

⁹Każdego dnia znieważają mnie moi wrogowie,

srożąc się na mnie, przeklinają moim imieniem⁵.

¹⁰Albowiem jako chleb jadam popiół

i ze łzami mieszam mój napój⁶,

¹¹na skutek zagniewania Twego i zapalczywości,

boś Ty mnie podniósł i obalił⁷.

¹²Dni moje są podobne do wydłużonego cienia⁸,

a ja usycham jak trawa.

¹³Ty zaś, o Panie, na wieki zasiadasz na tronie,

a imię Twoje [trwa] przez wszystkie pokolenia⁹.

¹⁴Powstaniesz i okażesz litość Syjonowi,

bo czas już, byś się nad nim zmiłował,

<bo nadeszła godzina>¹⁰.

¹⁵Twoi bowiem słudzy miłują jego kamienie

i użalają się nad jego gruzami¹¹.

¹⁶Narody będą się bały imienia Pańskiego,

i wszyscy królowie ziemi – Twej chwały,

¹⁷bo Pan odbuduje Syjon

i ukaże się w swej chwale,

¹⁸przychyli się ku modlitwie opuszczonych

i nie odrzuci ich modłów.

¹⁹Należy to zapisać dla następnego pokolenia¹²,

a lud, który zostanie stworzony, niech wychwala Pana!

²⁰Bo Pan wejrzał z wysokiego przybytku swojego,

popatrzył z nieba na ziemię,

²¹aby usłyszeć jęki pojmanych,

aby skazanych na śmierć uwolnić,

²²by imię Pańskie głoszono na Syjonie

i Jego chwałę w Jeruzalem,

²³kiedy zgromadzą się razem narody

i królestwa, by służyć Panu¹³.

²⁴[On] siłę moją po drodze osłabił,

dni moje skrócił¹⁴.

²⁵Mówię: Boże mój,

nie zabieraj mnie w połowie moich dni;

Twoje lata trwają z pokolenia na pokolenie.

²⁶¹⁵ Ty niegdyś osadziłeś ziemię

i niebo jest dziełem rąk Twoich.

²⁷Przeminą one, Ty zaś pozostaniesz.

I jak szata się zestarzeją;

Ty zmieniasz je jak odzienie i odmieniają się,

²⁸Ty zaś jesteś zawsze ten sam

i lata Twoje nie mają końca.

²⁹Synowie Twoich sług będą mogli osiąść na stałe

i potomstwo ich będzie trwało przed Twoim obliczem.