Księga Psalmów104

PSALM 104 (103)¹

Stworzenie wielbi Boga

¹Błogosław, duszo moja, Pana!

O Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!

Odziany we wspaniałość i majestat,

²światłem okryty jak płaszczem².

Rozpostarłeś niebo jak namiot,

³wzniosłeś swe komnaty nad wodami.

Za rydwan masz obłoki,

przechadzasz się na skrzydłach wiatru³.

⁴Jako swych posłańców używasz wichry,

jako sługi – ogień i płomienie⁴.

⁵Umocniłeś ziemię w jej podstawach,

na wieki wieków się nie zachwieje.

⁶Jak szatą okryłeś ją Wielką Otchłanią,

stanęły wody ponad górami⁵.

⁷Musiały uciekać wobec Twej groźby,

na głos Twego gromu ogarnięte przerażeniem.

⁸Wzniosły się na góry, opadły na doliny,

na miejsce, któreś im naznaczył.

⁹Zakreśliłeś granicę, której nie przekroczą,

nigdy nie wrócą, by zalać ziemię⁶.

¹⁰Ty zdroje kierujesz do strumieni,

co pośród gór się sączą,

¹¹poją one wszelkie zwierzęta polne,

[tam] onagry gaszą swe pragnienie;

¹²nad nimi mieszka ptactwo podniebne,

spomiędzy gałęzi głos swój wydaje.

¹³Z Twoich komnat nawadniasz góry⁷,

aby owocem Twych dzieł nasycić ziemię.

¹⁴Każesz rosnąć trawie dla bydła

i roślinom, by człowiekowi służyły,

aby z roli dobywał chleb

¹⁵i wino, co rozwesela serce ludzkie,

oliwę⁸, co rozpogadza twarze,

i chleb, co krzepi ludzkie serce.

¹⁶Drzewa Pana⁹ mają wody do syta,

cedry Libanu, które zasadził.

¹⁷Tam ptactwo zakłada gniazda,

na cyprysach¹⁰ są domy bocianów.

¹⁸Wysokie góry dla kozic,

a skały są kryjówką dla góralków¹¹.

¹⁹Tyś stworzył księżyc, aby czas wskazywał¹²;

słońce poznało swój zachód.

²⁰Mrok sprowadzasz i noc nastaje,

w niej krąży wszelki zwierz leśny.

²¹Lwiątka ryczą za łupem,

domagają się żeru od Boga.

²²Gdy słońce wzejdzie, wracają

i kładą się w swych legowiskach.

²³Człowiek wychodzi do swojej pracy,

do trudu swojego aż do wieczora.

²⁴Jak liczne są dzieła Twoje, Panie!

Ty wszystko mądrze uczyniłeś,

ziemia jest pełna Twych stworzeń.

²⁵Oto morze wielkie, długie i szerokie,

a w nim jest bez liku żyjątek

i zwierząt wielkich i małych.

²⁶Tamtędy wędrują okręty,

i Lewiatan, którego stworzyłeś na to,

aby w nim igrał.

²⁷Wszystko to czeka na Ciebie,

byś dał im pokarm w swym czasie.

²⁸¹³ Gdy im udzielasz, zbierają;

gdy rękę swą otwierasz, sycą się dobrami.

²⁹Gdy skryjesz swe oblicze, wpadają w niepokój;

gdy im oddech odbierasz, marnieją

i powracają do swojego prochu.

³⁰Stwarzasz je, gdy ślesz swego Ducha,

i odnawiasz oblicze ziemi.

³¹Niech chwała Pana trwa na wieki;

niech Pan się raduje z dzieł swoich.

³²Na ziemię patrzy, a ona drży;

dotyka gór, a one dymią¹⁴.

³³Póki mego życia, chcę śpiewać Panu

i grać mojemu Bogu, póki mi życia starczy.

³⁴Niech miła Mu będzie pieśń moja,

będę radował się w Panu.

³⁵Niech znikną z ziemi grzesznicy

i niech już nie będzie występnych!

Błogosław, duszo moja, Pana!

Alleluja¹⁵.