PSALM 113 (112)1
Bogu wielkiemu i łaskawemu chwała
1Alleluja.
Chwalcie, słudzy Pańscy,
chwalcie imię Pana.
2Niech imię Pańskie będzie błogosławione
odtąd i aż na wieki!
3Od wschodu słońca aż po zachód jego
niech imię Pańskie będzie pochwalone!
4Pan jest wywyższony ponad wszystkie ludy,
Jego chwała sięga ponad niebiosa2.
5Któż jest jak nasz Pan Bóg,
co siedzibę ma w górze,
6co w dół spogląda
na niebo i na ziemię?
7Podnosi nędzarza z prochu
i dźwiga z gnoju ubogiego3,
8by go posadzić wśród książąt,
wśród książąt swojego ludu,
9Ten, co niepłodnej każe mieszkać w domu
jako pełnej radości matce synów4.
<Alleluja>5.
- 1.Ps 113Hymn pochodzenia liturgicznego. Ps 113–118 stanowią tzw. Hallel, odmawiany podczas wieczerzy paschalnej i wielkich świąt.
- 2.113,4Por. 89[88],7.9. Tu i w ww. następnych podkreślona bezwzględna transcendencja Boga.
- 3.113,7Por. 107[106],41; 1 Sm 2,8; Łk 1,52n.
- 4.113,9„Synów” – bezpłodność uważano w ST za hańbę, wielodzietność za błogosławieństwo Boże (np. Rdz 16, 1.4; 17,15-21; 1 Sm 2,5); „Alleluja” – tak hebr., a LXX przenosi je na początek następnego Ps, zapewne słusznie.
- 5.113,9„Synów” – bezpłodność uważano w ST za hańbę, wielodzietność za błogosławieństwo Boże (np. Rdz 16, 1.4; 17,15-21; 1 Sm 2,5); „Alleluja” – tak hebr., a LXX przenosi je na początek następnego Ps, zapewne słusznie.