Księga Psalmów 116 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 116 (114–115)¹

Dziękczynienie uratowanego od śmierci

¹Alleluja.

Miłuję Pana, albowiem usłyszał

głos mego błagania,

²bo ucha swego nakłonił ku mnie

w dniu, w którym wołałem.

³Oplotły mnie więzy śmierci,

dosięgły mnie pęta Szeolu,

popadłem w ucisk i udrękę².

⁴Ale wezwałem imienia Pańskiego:

«O Panie, ratuj me życie!»

⁵Pan jest łaskawy i sprawiedliwy

i Bóg nasz jest miłosierny³.

⁶Pan strzeże ludzi pełnych prostoty;

byłem bezsilny, a On mnie wybawił.

⁷Powróć, moja duszo, do swego spokoju,

bo Pan ci dobro wyświadczył.

⁸Uchronił bowiem moje życie od śmierci,

moje oczy – od łez,

moje nogi – od upadku⁴.

⁹Będę chodził w obecności Pańskiej

w krainie żyjących.

¹⁰Ufałem, nawet gdy mówiłem⁵:

«Jestem w wielkim ucisku».

¹¹Powiedziałem w swym przygnębieniu:

«Każdy człowiek kłamie!»⁶

¹²Cóż oddam Panu

za wszystko, co mi wyświadczył?

¹³Podniosę kielich zbawienia⁷

i wezwę imienia Pańskiego.

¹⁴Moje śluby, złożone Panu, wypełnię

przed całym Jego ludem.

¹⁵Drogocenna jest w oczach Pana

śmierć Jego czcicieli⁸.

¹⁶O Panie, jestem Twoim sługą,

Twym sługą, synem Twojej służebnicy⁹ –

Ty rozerwałeś moje kajdany.

¹⁷Tobie złożę ofiarę pochwalną

i wezwę imienia Pańskiego.

¹⁸Moje śluby, złożone Panu, wypełnię

przed całym Jego ludem,

¹⁹na dziedzińcach domu Pańskiego,

pośrodku ciebie, Jeruzalem.

1.Ps 116Indywidualna pieśń dziękczynna.
2.116,3Psalmista znajdował się w niebezpieczeństwie utraty życia, popadł już niemal w sferę śmierci, jak się wydawało, nieodwołalnie.
3.116,5Por. 86[85],15; 111[110],4; 112[111],4.
4.116,8Por. 56[55],14; Iz 25,8.
5.116,10Tę część wiersza przytacza 2 Kor 4,13, odnosząc tekst do wiary nadprzyrodzonej (w zmartwychwstanie Chrystusa i chrześcijan).
6.116,11Por. 12[11],3; 62[61],10.
7.116,13Zapewne gest dziękczynny, stosowany w liturgii ST (Wj 29,40) przy ofierze z płynów (libacji), jak też u chrześcijan (1 Kor 10,16). „Kielich” oznaczał w ogóle los lub ostateczną decyzję; por. przyp. do 16[15],5; w tym sensie ST często mówi o „pucharze lub kubku gniewu Pana” (Iz 51,17.22; Jr 25,15-29; Lm 4,21) jako o decyzji kary. Ten sam obraz może mieć, jak się wydaje, także znaczenie pozytywne, zadatku wyzwolenia.
8.116,15Tzn. Bóg nie pragnie śmierci swoich czcicieli, lecz ratuje ich od niej (w. 8); por. 16[15],10n; 72[71],14. Przekłady staroż. pod wpływem nauki o zmartwychwstaniu ciał zmieniły sens wyrażenia, uważając śmierć za drogę połączenia się z Bogiem i otrzymania nagrody. Tak rozumie ten wiersz także chrześcijańska liturgia i Martyrologium Rzymskie.
9.116,16Zob. 86[85],16 z przyp.