Księga Psalmów 125 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 125 (124)¹

Bóg ostoją ufności Izraela

¹Pieśń stopni.

Ci, którzy Panu ufają,

są jak góra Syjon,

co się nie porusza, ale trwa na wieki².

²Góry otaczają Jeruzalem,

tak Pan swój lud otacza³

i teraz, i na wieki.

³Bo nie zaciąży

bezbożne berło

nad losem sprawiedliwych⁴,

by sprawiedliwi nie wyciągali

rąk swoich ku nieprawości.

⁴Panie, dobrze czyń dobrym

i ludziom prawego serca!

⁵A tych, co schodzą na kręte swe drogi,

niech Pan odprawi

wraz ze złoczyńcami.

Pokój nad Izraelem!⁵

1.Ps 125Pieśń pielgrzymów (zob. przyp. do 120[119],1), o silnych akcentach ufności.
2.125,1Starodawna tradycja o niezniszczalności Syjonu. Pod koniec monarchii rozumiano ją błędnie i dlatego zwalczana była przez proroków; por. Jr 7,4-15.
3.125,2Por. Za 2,8n.
4.125,3Por. Iz 14,5n; Ez 7,11. Niegodziwi nie będą sprawowali władzy nad ludźmi pobożnymi.
5.125,5Tymi słowami kończy się także Ps 128[127],6; zob. też Ga 6,16 (błogosławieństwo dla nowego ludu Bożego).