Księga Psalmów42

KSIĘGA DRUGA

PSALM 42 (41)¹ i 43 (42)²

Tęsknota za Bogiem i świątynią wyrażona prośbą o powrót do niej

¹Kierownikowi chóru. Pieśń pouczająca. Synów Koracha.

²Jak łania pragnie

wody ze strumieni,

tak dusza moja pragnie

Ciebie, Boże!

³Dusza moja pragnie Boga,

Boga żywego,

kiedyż więc dojdę i ujrzę

oblicze Boże?

⁴Łzy stały się dla mnie chlebem

we dnie i w nocy,

gdy [ludzie] mówią mi co dzień:

«Gdzie jest twój Bóg?»³

⁵Wspominam o tym i rozrzewnia się dusza we mnie,

jak to na czele uroczystego pochodu szedłem⁴

do domu Bożego,

wśród głosów radości i dziękczynienia

w świątecznym orszaku.

⁶Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo,

i czemu jęczysz we mnie?

Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać:

Zbawienie mego oblicza^{5 7}i mojego Boga.

A we mnie samym dusza jest zgnębiona,

przeto na pamięć Cię przywołuję

z kraju Jordanu i Hermonu, z góry Misar⁶.

⁸Głębia przyzywa głębię

hukiem Twych potoków.

Wszystkie Twe nurty i fale

nade mną się przewalają⁷.

⁹Za dnia udziela mi

Pan swojej łaski,

a w nocy Mu śpiewam,

sławię Boga mego życia.

¹⁰Mówię do Boga: Moja Opoko⁸,

czemu zapominasz o mnie?

Czemu chodzę smutny,

gnębiony przez wroga?

¹¹Kości we mnie się kruszą,

gdy lżą mnie przeciwnicy,

gdy cały dzień mówią do mnie:

«Gdzie jest twój Bóg?»⁹

¹²Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo,

i czemu jęczysz we mnie?

Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać:

Zbawienie mego oblicza i mojego Boga.