Apokalipsa Świętego Jana11

Dwaj Świadkowie

¹Potem dano mi trzcinę podobną do mierniczego pręta i powiedziano:

«Wstań i zmierz¹ świątynię Bożą i ołtarz,

i tych, co wielbią w niej Boga.

²Dziedziniec² zewnętrzny świątyni pomiń zupełnie i nie mierz go,

bo został wydany poganom;

i będą deptać Miasto Święte przez czterdzieści dwa miesiące³.

³⁴ Dwom moim Świadkom dam władzę,

a będą prorokować, przyobleczeni w wory, przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni».

⁴Oni są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami,

co stoją przed Panem ziemi.

⁵A jeśli ktoś chce ich skrzywdzić,

ogień wychodzi z ich ust i pożera ich wrogów.

Jeśliby zechciał ktokolwiek ich skrzywdzić,

w ten sposób musi zginąć.

⁶Mają oni władzę zamknąć niebo,

by deszcz nie zraszał dni ich prorokowania,

i mają władzę nad wodami,

by w krew je przemienić,

i wszelką plagą uderzyć w ziemię,

ilekroć zechcą.

⁷A gdy dopełnią swojego świadectwa,

Bestia⁵, która wychodzi z Czeluści,

wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije.

⁸A zwłoki ich [leżeć] będą na placu wielkiego miasta,

które duchowo zwie się: Sodoma i Egipt,

gdzie także ukrzyżowano ich Pana⁶.

⁹I [wielu] spośród ludów, szczepów, języków i narodów przez trzy i pół dnia⁷ ogląda ich zwłoki;

a zwłok ich nie zezwalają złożyć do grobu.

¹⁰Z ich powodu mieszkańcy ziemi cieszą się i radują;

i dary sobie nawzajem będą przesyłali,

bo ci dwaj prorocy mieszkańcom ziemi⁸ zadali katusze.

¹¹A po trzech i pół dnia

duch życia z Boga w nich wstąpił,

i stanęli na nogi⁹.

A wielki strach padł na tych, co ich oglądali.

¹²Posłyszeli oni donośny głos z nieba do nich mówiący:

«Wstąpcie tutaj!»

I w obłoku wstąpili do nieba,

a ich wrogowie zobaczyli ich¹⁰.

¹³W owej godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi

i runęła dziesiąta część miasta,

i skutkiem trzęsienia ziemi zginęło siedem tysięcy osób¹¹.

A pozostałych ogarnęło przerażenie

i oddali chwałę Bogu nieba.

Trąba siódma

¹⁴Minęło drugie „biada”,

a oto trzecie „biada” niebawem nadchodzi.

¹⁵Siódmy anioł zatrąbił,

a w niebie rozległy się donośne głosy, mówiące:

«Nastało nad światem królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca,

i będzie królować na wieki wieków».

¹⁶A dwudziestu czterech Starców,

zasiadających na tronach swych przed tronem Boga,

padło na oblicza i oddało pokłon Bogu,

¹⁷mówiąc:

«Dzięki czynimy Tobie, Panie, Boże wszechmogący,

Który jesteś i Który byłeś,

że objąłeś wielką Twą władzę i zacząłeś królować.

¹⁸Rozgniewały się narody,

a nadszedł Twój gniew

i pora na umarłych, aby zostali osądzeni

i aby dać zapłatę sługom Twym, prorokom

i świętym,

i tym, co się boją Twojego imienia,

małym i wielkim,

i aby zniszczyć tych, którzy niszczą ziemię».

¹⁹Potem świątynia Boga w niebie się otwarła

i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego świątyni¹²,

a nastąpiły błyskawice, głosy, gromy, trzęsienie ziemi i wielki grad.