Apokalipsa Świętego Jana14

Dziewiczy orszak Baranka¹

¹Potem ujrzałem:

A oto Baranek stojący na górze Syjon,

a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące²,

mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach.

²I usłyszałem głos z nieba, jakby głos mnogich wód

i jakby głos wielkiego gromu.

A głos, który usłyszałem, [brzmiał tak,] jak gdyby harfiarze uderzali w swe harfy.

³I śpiewają jakby pieśń nową przed tronem

i przed czterema Istotami żyjącymi, i przed Starcami:

a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć

prócz stu czterdziestu czterech tysięcy³ –

wykupionych z ziemi.

⁴To ci, którzy obcowaniem z kobietami się nie splamili:

bo są dziewiczy⁴;

ci, którzy Barankowi towarzyszą, dokądkolwiek idzie;

ci spośród ludzi zostali wykupieni

na pierwociny dla Boga i dla Baranka,

⁵a w ustach ich kłamstwa nie znaleziono:

są bez zarzutu.

Zapowiedź godziny sądu

⁶Potem ujrzałem lecącego przez środek nieba innego anioła,

mającego ogłosić odwieczną Dobrą Nowinę

wśród tych, którzy siedzą na ziemi,

wśród każdego narodu, szczepu, języka i ludu.

⁷Wołał on głosem donośnym:

«Ulęknijcie się Boga i oddajcie Mu chwałę,

bo godzina sądu Jego nadeszła,

i oddajcie pokłon Temu, co niebo uczynił i ziemię,

i morze, i źródła wód!»

⁸A inny anioł, drugi, przyszedł w ślad za nim, mówiąc:

«Upadł, upadł Wielki Babilon⁵,

co winem zapalczywości swego nierządu

napoił wszystkie narody!»

⁹A inny anioł, trzeci, przyszedł w ślad za nimi,

mówiąc donośnym głosem:

«Jeśli ktoś wielbi Bestię i jej obraz

i bierze sobie jej znamię na czoło lub rękę,

¹⁰ten również będzie pić wino zapalczywości Boga,

przygotowane bez rozcieńczenia, w kielichu Jego gniewu;

i będzie katowany ogniem i siarką

wobec świętych aniołów

i wobec Baranka.

¹¹A dym ich katuszy na wieki wieków się wznosi,

i nie mają odpoczynku we dnie ani w nocy

czciciele Bestii i jej obrazu,

i ten, kto bierze znamię jej imienia».

¹²Tu się okazuje wytrwałość świętych,

tych, którzy strzegą przykazań Boga i wiary Jezusa.

¹³I usłyszałem głos z nieba, który mówił:

«Napisz:

Błogosławieni, którzy w Panu umierają – już teraz⁶.

Zaiste, mówi Duch, niech odpoczną od swoich mozołów,

bo idą wraz z nimi ich czyny».

Żniwo i winobranie⁷

¹⁴Potem ujrzałem:

oto biały obłok –

a Siedzący na obłoku, podobny do Syna Człowieczego,

miał złoty wieniec na głowie

i w ręku ostry sierp.

¹⁵I wyszedł inny anioł ze świątyni,

wołając głosem donośnym do Siedzącego na obłoku:

«Zapuść Twój sierp i żniwa dokonaj,

bo przyszła już pora dokonać żniwa,

bo dojrzało żniwo na ziemi!»

¹⁶A Siedzący na obłoku rzucił swój sierp na ziemię

i ziemia została zżęta.

¹⁷I wyszedł inny anioł ze świątyni, która jest w niebie,

i on miał ostry sierp.

¹⁸I wyszedł inny anioł od ołtarza,

mający władzę nad ogniem⁸,

i donośnie zawołał do trzymającego ostry sierp:

«Zapuść twój ostry sierp

i poobcinaj grona winorośli ziemi,

bo jagody jej dojrzały!»

¹⁹I rzucił anioł swój sierp na ziemię,

i obrał z gron winorośl ziemi,

i wrzucił je do tłoczni Bożego gniewu – ogromnej.

²⁰I wydeptano tłocznię poza miastem,

a z tłoczni krew wytrysnęła aż po wędzidła koni

na [odległość] tysiąca i sześciuset stadiów⁹.