Apokalipsa Świętego Jana16

¹Potem posłyszałem donośny głos ze świątyni, mówiący do siedmiu aniołów:

«Idźcie i wylejcie siedem czasz gniewu Boga na ziemię!»

²I poszedł pierwszy,

i wylał swą czaszę na ziemię.

A wrzód złośliwy, bolesny, wystąpił na ludziach¹,

co mają znamię Bestii,

i na tych, co wielbią jej obraz.

³² Drugi wylał swą czaszę na morze:

i stało się ono jakby krwią zmarłego,

i wszystko, co żyje, poniosło śmierć –

co znajduje się w morzu.

⁴Trzeci wylał swą czaszę na rzeki i źródła wód:

i stały się krwią.

⁵I usłyszałem anioła wód mówiącego:

«Ty jesteś sprawiedliwy,

Który jesteś, Który byłeś,

o Święty,

że tak osądziłeś.

⁶Ponieważ wylali krew świętych i proroków,

krew również pić im kazałeś.

Warci są tego!»

⁷I usłyszałem, jak mówił ołtarz³:

«Tak, Panie, Boże wszechwładny,

prawdziwe są Twoje wyroki i sprawiedliwe».

⁸Czwarty wylał swą czaszę na słońce:

i dano mu władzę dotknąć ogniem ludzi.

⁹I ludzie zostali dotknięci wielkim upałem,

i bluźnili imieniu Boga, który ma władzę nad tymi plagami,

a nie nawrócili się, by oddać Mu chwałę.

¹⁰Piąty wylał swą czaszę na tron Bestii:

i w jej królestwie nastały ciemności⁴,

a ludzie z bólu gryźli języki

¹¹i Bogu nieba bluźnili za bóle swoje i wrzody,

ale od czynów swoich się nie odwrócili.

¹²Szósty wylał swą czaszę na rzekę wielką, na Eufrat.

A wyschła jej woda,

by dla królów ze wschodu słońca droga stanęła otworem⁵.

¹³I ujrzałem [wychodzące] z paszczy Smoka i z paszczy Bestii,

i z ust Fałszywego Proroka⁶

trzy duchy nieczyste, jakby ropuchy⁷;

¹⁴a są to duchy czyniące znaki – demony,

które wychodzą ku królom całej zamieszkanej ziemi,

by ich zgromadzić na wojnę w wielkim dniu wszechmogącego Boga.

¹⁵<Oto przyjdę jak złodziej:

Błogosławiony, który czuwa

i strzeże swych szat,

by nago nie chodzić i by sromoty jego nie widziano>⁸.

¹⁶I zgromadziły ich na miejsce zwane po hebrajsku Har-Magedon⁹.

¹⁷Siódmy wylał swą czaszę w powietrze:

a ze świątyni od tronu dobył się donośny głos mówiący:

«Stało się!»

¹⁸I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy,

i nastało wielkie trzęsienie ziemi,

jakiego nie było, odkąd jest człowiek na ziemi:

takie trzęsienie ziemi, tak wielkie.

¹⁹A wielkie miasto rozpadło się na trzy części¹⁰

i miasta pogan runęły.

I wspomniał Bóg na Wielki Babilon,

by mu dać kielich wina swego zapalczywego gniewu.

²⁰I pierzchła wszelka wyspa, i gór już nie znaleziono.

²¹I grad ogromny o wadze niemal talentu spadł z nieba na ludzi.

A ludzie Bogu bluźnili za plagę gradu,

bo plaga jego była bardzo wielka.