1Wychwalajmy mężów sławnych
i ojców naszych w kolejności ich pochodzenia.
2To Pan stworzył wielką tę chwałę,
wspaniałą swą wielkość od wieków.
3Jedni panowali w swoich królestwach,
byli mężami słynącymi z potęgi,
doradcami dzięki swemu rozumowi,
którzy przepowiedzieli przyszłość w proroctwach.
4Byli panującymi nad krajami dzięki [swym] rozstrzygnięciom
i dzięki znajomości pism ludu1,
mądre słowa były w ich nauczaniu.
5Układali pieśni wraz z muzyką
i pisali poezje.
6Mężowie bogaci, wyposażeni w potęgę,
zażywali pokoju w swych domach.
7Wszyscy ci przez pokolenia byli wychwalani
i stali się dumą swych czasów.
8Niektórzy spomiędzy nich zostawili po sobie imię,
tak że opowiada się ich chwałę,
9ale są i tacy, o których nie pozostała pamięć,
zginęli, jakby wcale nie istnieli,
byli, ale jak gdyby ich nie było,
a dzieci ich po nich.
10Lecz także ci są mężami czcigodnymi2,
których dobre czyny nie zostały zapomniane;
11pozostały one wraz z ich potomstwem,
dobrym dziedzictwem są ich następcy.
12Potomstwo ich trzyma się przymierzy,
a dzięki nim – ich dzieci.
13Potomstwo ich trwać będzie na wieki,
a chwała ich nie będzie wymazana.
14Ciała ich w pokoju pogrzebano,
a imię ich żyje w pokoleniach.
15Narody opowiadać będą ich mądrość,
a zgromadzenie głosić ich chwałę.
16Henoch spodobał się Panu i został przeniesiony3
jako przykład nawrócenia4 dla pokoleń.
17Noe okazał się doskonale sprawiedliwy5,
a w czasie gniewu stał się okupem6,
dzięki niemu ocalała Reszta dla ziemi,
kiedy nastał potop.
18Zostały z nim zawarte wieczne przymierza,
aby już więcej nie zgładził potop wszystkiego, co żyje7.
19Abraham, wielki ojciec mnóstwa narodów8;
w chwale nikt mu nie dorównał.
20On zachował prawo Najwyższego,
wszedł z Nim w przymierze;
na ciele swym utrwalił [znak] przymierza,
a w doświadczeniu okazał się wierny9.
21Dlatego Bóg przysięgą zapewnił go,
że w jego potomstwie będą błogosławione narody,
że go rozmnoży jak proch ziemi,
jak gwiazdy wywyższy jego potomstwo,
że da im dziedzictwo
od morza aż do morza
i od Rzeki aż po krańce ziemi.
22I co do Izaaka to samo postanowił
przez wzgląd na Abrahama, jego ojca10.
23Błogosławieństwo wszystkich ludzi i przymierze
złożył na głowie Jakuba;
uznał go w jego błogosławieństwach11,
dał mu [ziemię] w dziedzictwo,
wymierzył mu działy
i podzielił między dwanaście pokoleń.