1Juda dowiedział się o sławie, jaką cieszą się Rzymianie: że są mocni i odważni1, że okazują życzliwość wszystkim, którzy się do nich przyłączają, a nawet przyjaźń zawierają z tymi wszystkimi, którzy udają się do nich, a są mocni i odważni. 2Opowiadano mu o ich wojnach i mężnych czynach dokonywanych wśród Galatów2, jak ich zwyciężyli i zmusili do płacenia daniny; 3tak samo o tym wszystkim, czego dokonali w kraju hiszpańskim3, by zawładnąć tamtejszymi kopalniami srebra i złota; 4jak każdym krajem, choćby to był kraj najbardziej od nich odległy, zawładnęli dzięki swojej roztropności i cierpliwości; jak pokonali królów4, którzy z końca świata przeciw nim wyruszyli, jak zadali im wielką klęskę, i jak inni rokrocznie płacą im daninę.
5Tak samo królów kittejskich, Filipa i Perseusza5, razem z tymi, którzy przeciwko nim wzniecili powstanie, w czasie wojny rozbili i siłą poddali swej władzy. 6Nawet Antioch Wielki, król Azji6, który wyszedł na wojnę przeciwko nim, mając sto dwadzieścia słoni, konnicę, rydwany i bardzo wiele wojska, został przez nich pokonany. 7Pochwycili go jednak żywcem i wyznaczyli jemu oraz jego następcom zapłacenie sobie wielkiej daniny, danie zakładników i odstąpienie krain, 8mianowicie: Indii, Medii, Lidii <i> części najpiękniejszych ich posiadłości. Oni zaś odebrali je od niego i oddali królowi Eumenesowi7. 9[Opowiadano] też, jak mieszkańcy Hellady zamierzali wyruszyć, aby ich wytępić8. 10Oni jednak, dowiedziawszy się o tym, wysłali do nich jednego wodza, który walczył z nimi, tak że padło spośród nich wielu zabitych, żony ich i dzieci zostały wzięte do niewoli, złupili ich, a ziemię ich sobie przywłaszczyli, zburzyli ich warownie9, a ich samych aż do tego dnia trzymają w niewoli. 11Pozostałe zaś królestwa i wyspy, które kiedykolwiek im się przeciwstawiły, zniszczyli i poddali sobie w niewolę; z przyjaciółmi zaś swoimi i z tymi, którzy na nich polegają, zachowali przyjaźń. 12Nad pobliskimi i nad odległymi królami rozciągnęli władzę. Lęk przed nimi ogarniał więc wszystkich, którzy słyszeli o ich imieniu. 13Którym zechcą pomóc w osiągnięciu władzy królewskiej, ci ją sprawują; a których chcą, zrzucają z tronu. I wzrośli do ogromnej potęgi.
14Przy tym wszystkim zaś ani jeden z nich nie włożył sobie diademu na głowę i nikt nie okrył się purpurą, by się nią chełpić. 15Raczej ustanowili sobie radę10. Codziennie zbiera się ich trzystu dwudziestu i zawsze radzą nad ludem, jak by najlepiej zachować w nim ład. 16Rokrocznie jednemu człowiekowi powierzają rządy nad nimi i nad całym ich krajem, a wszyscy temu jednemu są posłuszni i nie ma pomiędzy nimi zazdrości ani nienawiści.
17Juda więc wybrał Eupolemosa, syna Jana, syna Akkosa, oraz Jazona, syna Eleazara, i wysłał ich do Rzymu celem zawarcia przyjaźni i przymierza, 18aby zdjęto z nich jarzmo. Widać bowiem było, że królestwo greckie usiłuje wziąć Izraela w niewolę.
19Udali się więc do Rzymu, a droga była bardzo daleka, weszli do senatu i tak się odezwali: 20«Juda, zwany Machabeuszem, jego bracia i lud żydowski wysłali nas do was, abyśmy z wami zawarli przymierze i pokój, aby zapisano nas jako waszych sprzymierzeńców i przyjaciół».
21Przemówienie im się podobało. 22To zaś jest odpis listu, który został napisany na tablicach z brązu i posłany do Jeruzalem, aby tam był u nich jako akt upamiętniający pokój i przymierze: 23«Niech Rzymianom i narodowi żydowskiemu zawsze dobrze się wiedzie na morzu i na lądzie, a miecz wroga niech będzie od nich z daleka! 24Jeżeliby jednak najpierw zagrażała wojna Rzymowi albo któremukolwiek jego sprzymierzeńcowi na całym obszarze ich władania, 25wtedy naród żydowski, zależnie od tego, jak okoliczności będą mu wskazywały, z całym poświęceniem będzie w walce pomagał. 26Walczącym zaś wrogom, według postanowienia Rzymu, nie będzie dostarczał zboża, broni, pieniędzy ani okrętów. Postanowień swych będą przestrzegali bez żadnego wynagrodzenia. 27Tak samo jeżeli narodowi żydowskiemu najpierw wypadnie wojować, Rzymianie, zależnie od tego, jak okoliczności będą im wskazywały, chętnie w walce im dopomogą. 28Walczącym zaś wrogom – według postanowienia Rzymu – nie będą dostarczane: zboże, broń, pieniądze ani okręty. Postanowień tych będą przestrzegali bez żadnego podstępu. 29Na podstawie tych postanowień Rzymianie zawarli układy z ludem żydowskim. 30Jeżeliby zaś jedni i drudzy chcieli coś dodać do tych postanowień albo coś z nich skreślić, będą mogli to uczynić wedle swej woli; dodatek albo skreślenie będą ważne.
31Co zaś się tyczy krzywd wyrządzonych im przez króla Demetriusza, to napisaliśmy do niego te słowa: Dlaczego naszych przyjaciół i sprzymierzeńców, Żydów, obciążyłeś swoim jarzmem? 32Jeżeli jeszcze będą skarżyli się na ciebie, wtedy ujmiemy się za ich prawami i będziemy z tobą wojować na morzu i na lądzie».