1Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły mu: «Oto myśmy kości twoje i ciało. 2Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, ty odbywałeś wyprawy na czele Izraela2. I Pan rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem». 3Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem.
4W chwili objęcia rządów Dawid miał lat trzydzieści, a rządził lat czterdzieści. 5Judą rządził w Hebronie lat siedem i sześć miesięcy, w Jerozolimie zaś całym Izraelem i Judą rządził lat trzydzieści trzy3.
6Razem ze swoimi ludźmi król wyruszył do Jerozolimy przeciw Jebusytom zamieszkującym tę krainę. Rzekli oni do Dawida: «Nie wejdziesz tutaj, lecz odepchną cię ślepi i kulawi». Oznaczało to: Dawid tu nie wejdzie. 7Dawid jednak zdobył twierdzę Syjon, to jest Miasto Dawidowe4.
8Dawid w tym dniu powiedział: «Ktokolwiek pokona Jebusytów, zdobywając przejście podziemne5, oraz ślepych i kulawych nienawistnych dla duszy Dawida... [ten będzie wodzem]». Stąd pochodzi powiedzenie:
«Ślepiec i kulawy
nie wejdą do domu».
9Dawid zamieszkał w twierdzy, którą nazwał Miastem Dawidowym. Zbudował potem mur dokoła: od Millo6 do wnętrza. 10Dawid stawał się coraz potężniejszy, bo Pan, Bóg Zastępów, był z nim.
11Hiram, król Tyru, wysłał posłów do Dawida z drewnem cedrowym, cieślami i murarzami, aby zbudowali Dawidowi pałac. 12Wtedy Dawid uznał, że Pan potwierdził jego królowanie nad Izraelem i że jego władzę królewską wywyższył ze względu na lud swój – Izraela.
13Po przybyciu z Hebronu Dawid wziął sobie jeszcze nałożnice7 i żony z Jerozolimy. Urodzili się Dawidowi jeszcze synowie i córki. 14Oto imiona tych, którzy urodzili się w Jerozolimie: Szammua, Szobab, Natan8, Salomon, 15Jibchar, Eliszua, Nefeg, Jafija, 16Eliszama, Eliada i Elifelet.
17Filistyni, usłyszawszy, że Dawid został namaszczony na króla nad Izraelem, wyruszyli wszyscy, aby pochwycić Dawida. Gdy się Dawid o tym dowiedział, schronił się do twierdzy. 18Filistyni, przybywszy, rozłożyli się w dolinie Refaim. 19Wtedy Dawid radził się Pana: «Czy mam pójść na Filistynów i czy wydasz ich w moje ręce?» A Pan odrzekł Dawidowi: «Idź! Z pewnością wydam Filistynów w twoje ręce». 20Dawid wyruszył do Baal-Perasim i tam ich pokonał. Wtedy rzekł Dawid: «Jak rwąca woda Pan rozbił wrogów mych przede mną». Dlatego nazwano to miejsce Baal-Perasim9. 21[Filistyni] pozostawili tam nawet swoje bożki, a Dawid i jego ludzie zabrali je. 22I znowu wyruszyli Filistyni i rozłożyli się w dolinie Refaim. 23Dawid radził się Pana, a On mu odpowiedział: «Nie dokonuj natarcia czołowego, lecz obejdź ich z tyłu i dokonasz natarcia od strony drzew balsamowych. 24Kiedy zaś posłyszysz odgłosy kroków wśród wierzchołków drzew balsamowych, wtedy się pośpiesz; wówczas bowiem Pan wyjdzie przed tobą, by rozbić wojsko Filistynów»10. 25Dawid postąpił tak, jak mu polecił Pan, i pokonał Filistynów od Gibeonu aż do Gezer.