1Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. 2To dzięki niej przodkowie otrzymali świadectwo1. 3Przez wiarę poznajemy, że słowem Boga wszechświat został tak stworzony, iż to, co widzimy, powstało nie z rzeczy widzialnych. 4Dzięki wierze Abel złożył Bogu cenniejszą niż Kain ofiarę, za co otrzymał świadectwo, iż jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze przemawia2. 5Przez wiarę Henoch został uniesiony, aby nie oglądał śmierci. I nie znaleziono go, ponieważ Bóg go zabrał. Przed zabraniem bowiem otrzymał świadectwo, iż podobał się Bogu3. 6Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają. 7Przez wiarę Noe został pouczony cudownie o tym, czego jeszcze nie można było ujrzeć, i pełen bojaźni zbudował arkę, aby ocalić swą rodzinę. Przez wiarę też potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości, którą otrzymuje się dzięki wierze4. 85 Dzięki wierze ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania, by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. 9Dzięki wierze przywędrował do Ziemi Obiecanej, jako ziemi obcej, pod namiotami mieszkając z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy. 10Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na silnych fundamentach, którego architektem i budowniczym jest sam Bóg6. 11Dzięki wierze także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia. Uznała bowiem za godnego wiary Tego, który udzielił obietnicy7. 12Przeto z człowieka jednego, i to już niemal obumarłego, powstało potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie, jak niezliczone ziarnka piasku na wybrzeżu morza8. 13W wierze pomarli oni wszyscy, nie osiągnąwszy tego, co im przyrzeczono, lecz patrzyli na to z daleka i witali, uznawszy siebie za obcych i gości na tej ziemi9. 14Ci bowiem, co tak mówią, wykazują, że szukają ojczyzny. 15Gdyby zaś tę wspominali, z której wyszli, znaleźliby sposobność powrotu do niej. 16Teraz zaś do lepszej dążą, to jest do niebieskiej10. Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazywanym ich Bogiem11, gdyż przysposobił im miasto12. 17Dzięki wierze Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka, i to jedynego syna13 składał na ofiarę, on, który otrzymał obietnicę, 18któremu powiedziane było: Z Izaaka będzie dla ciebie potomstwo14. 19Pomyślał bowiem, iż Bóg mocen jest wskrzesić także umarłych, i dlatego odzyskał go, na podobieństwo15 [śmierci i zmartwychwstania Chrystusa]. 20Dzięki wierze w przyszłość Izaak pobłogosławił Jakuba i Ezawa16. 21Dzięki wierze Jakub, umierając, pobłogosławił każdego z synów Józefa i pochylił się głęboko przed wierzchołkiem jego laski17. 22Dzięki wierze Józef, konając, wspomniał o wyjściu synów Izraela i dał polecenie w sprawie swoich kości. 23Dzięki wierze Mojżesz był ukrywany przez swoich rodziców w ciągu trzech miesięcy po swoim narodzeniu, ponieważ widzieli, że ładne jest dzieciątko18, a nie ulękli się nakazu króla. 24Dzięki wierze Mojżesz, gdy dorósł, odmówił nazywania się synem córki faraona19, 25wolał raczej cierpieć z ludem Bożym, niż zażywać przemijających rozkoszy grzechu. 26Uważał bowiem za większe bogactwo znoszenie zniewag dla Chrystusa20 niż wszystkie skarby Egiptu, gdyż patrzył na zapłatę. 27Dzięki wierze opuścił Egipt21, nie uląkłszy się gniewu królewskiego; wytrwał, jakby widział Niewidzialnego. 28Dzięki wierze zgotował Paschę i pokropienie krwią22, aby nie dotknął się ich23 Ten, który zabijał to, co pierworodne. 29Dzięki wierze przeszli Morze Czerwone jak po suchej ziemi, a gdy Egipcjanie spróbowali to uczynić, potonęli24. 30Dzięki wierze runęły mury Jerycha, gdy je obchodzili dokoła w ciągu siedmiu dni25. 31Dzięki wierze nierządnica Rachab nie zginęła razem z niewierzącymi, bo gościnnie przyjęła wysłanych na zwiady26. 32I cóż jeszcze mam powiedzieć? Nie starczyłoby mi bowiem czasu na opowiadanie o Gedeonie, Baraku, Samsonie, Jeftem27, Dawidzie, Samuelu i o prorokach, 33którzy dzięki wierze zdobyli królestwa, dokonali czynów sprawiedliwych, otrzymali obietnice, zamknęli paszcze lwom28, 34przygasili żar ognia29, uniknęli ostrzy miecza i wyleczyli się z niemocy, stali się bohaterami w walce i do ucieczki zmusili nieprzyjacielskie szyki. 35Dzięki dokonanym przez nich wskrzeszeniom niewiasty otrzymały swoich zmarłych30. Jedni ponieśli katusze, nie przyjąwszy uwolnienia, aby otrzymać lepsze31 zmartwychwstanie32. 36Inni zaś doznali zelżywości i biczowania, a nadto kajdan i więzienia. 37Kamienowano ich, przerzynano piłą, <kuszono>, przebijano mieczem; tułali się w skórach owczych, kozich, w nędzy, w utrapieniu, w ucisku – 38świat nie był ich wart – i błąkali się po pustyniach i górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi33. 39A ci wszyscy, choć ze względu na swą wiarę stali się godni pochwały, nie otrzymali przyrzeczonej obietnicy, 40gdyż Bóg, który nam lepszy los zgotował, nie chciał, aby oni osiągnęli doskonałość bez nas34.