1Samaria odpokutuje
za bunt przeciw Bogu swojemu.
Wyginą od miecza, dzieci ich będą zmiażdżone,
a łona niewiast ciężarnych rozprute»1.
22 Wróć, Izraelu, do Pana, Boga twojego,
upadłeś bowiem przez własną swą winę.
3Zabierzcie ze sobą słowa3
i nawróćcie się do Pana!
Mówcie do Niego: «Usuń cały grzech,
a przyjmij to, co dobre,
zamiast cielców dajemy Ci nasze wargi4.
4Asyria nie może nas zbawić;
nie chcemy już wsiadać na konie
ani też mówić: nasz boże
do dzieła rąk naszych.
U Ciebie bowiem znajdzie litość sierota».
5«Uleczę ich niewierność, szczodrze obdarzę ich miłością,
bo gniew mój odwrócił się od nich.
6Stanę się jakby rosą dla Izraela,
tak że rozkwitnie jak lilia
i jak topola zapuści korzenie.
7Rozwiną się jego latorośle,
będzie wspaniały jak drzewo oliwne,
woń jego będzie jak woń Libanu.
8I wrócą znowu, by usiąść w mym cieniu,
i zboża uprawiać będą,
winnice sadzić, których sława
będzie tak wielka, jak wina libańskiego.
9Co ma jeszcze Efraim wspólnego z bożkami?
Ja go wysłuchuję i Ja na niego spoglądam,
Ja jestem jak cyprys zielony
i Mnie zawdzięcza swój owoc.
10Któż jest tak mądry, aby to pojął,
i tak rozumny, aby to rozważył?»
Bo drogi Pańskie są proste;
kroczą nimi sprawiedliwi,
lecz potykają się na nich grzesznicy.