Księga Ozeasza8

Życie narodu z dala od Boga

¹Trąbę¹ do ust przyłóż:

jak sęp² spada nieszczęście na dom Pański!

Złamali bowiem moje przymierze

i wzgardzili moim Prawem.

²Wołają do Mnie:

Boże mój, znamy Ciebie, [my], Izrael³!

³Izrael odrzucił dobro,

wróg będzie go prześladował.

⁴Oni ustanawiali sobie królów, ale beze Mnie.

Książąt mianowali – też bez mojej wiedzy.

Czynili posągi ze srebra swego i złota –

na własną zagładę.

⁵Odrzucam⁴ cielca twojego, Samario,

gniew mój się na nich⁵ rozpala;

jak długo jeszcze nie będą mogli być wolni od winy⁶

⁶synowie Izraela?

Wykonał go rzemieślnik,

lecz nie jest on bogiem;

w kawałki się rozleci cielec samaryjski.

⁷Skoro sieją wiatr, zbiorą burzę.

Zboże bez kłosów nie dostarczy mąki,

jeśliby nawet dało, zabierze ją obcy.

⁸Izrael został pochłonięty;

teraz on wśród narodów

jest jak sprzęt bez wartości.

⁹Pobiegli do Asyrii

jak onager żyjący samotnie;

Efraim nabył sobie kochanków⁷.

¹⁰Niech sobie kupują między narodami.

Teraz ich zbiorę⁸ i wkrótce się ugną

pod ciężarem króla książąt⁹.

Przeciw tylko zewnętrznemu kultowi

¹¹Wiele ołtarzy¹⁰ Efraim zbudował,

ale służą mu jedynie do grzechu.

¹²Wypisałem im moje liczne prawa,

lecz je przyjęli jako coś obcego.

¹³Lubią ofiary krwawe i chętnie je składają,

lubią też mięso, które wówczas jedzą,

lecz Pan nie ma w tym upodobania.

Wspominam wtedy na ich przewinienia

i karzę ich za grzechy –

niech wrócą znów do Egiptu!¹¹

Przepych skazany na zagładę

¹⁴Zapomniał Izrael o swym Stworzycielu

i pobudował pałace;

twierdz warownych wiele wzniósł Juda,

lecz ześlę ogień na jego miasta,

i pochłonie wszystkie ich zamki.