Księga Izajasza16

Ucieczka Moabitów do Judy

¹Poślijcie baranka

dla władcy krainy,

drogą przez pustynię

do góry Córy Syjonu!¹

²Jak ptactwo uciekające

z opustoszałego gniazda,

tak będą córki moabskie

przy brodach Arnonu.

³«Udziel nam rady,

podaj wskazówkę,

jak w nocy połóż twój cień

w samo południe.

Ukryj wygnańców,

nie zdradź tułaczy!

⁴Niech znajdą gościnę u ciebie

rozbitki Moabu.

Bądź im ucieczką

przed pustoszycielem!»

Gdy ustanie ucisk,

wtedy skończy się gwałt,

ciemięzcy znikną z kraju,

⁵utrwalony będzie tron dzięki łasce,

i dzięki wierności zasiądzie na nim

pod namiotem Dawida

sędzia troszczący się o prawo

i dbały o sprawiedliwość!

Druga elegia o Moabitach

⁶Słyszeliśmy o pysze Moabu,

że pyszny bez granic,

o jego zuchwałości i dumie, i popędliwej złości;

niesłuszne są jego przechwałki.

⁷Przeto Moabici zawodzą nad Moabem,

wszyscy razem lamentują.

Za rodzynkowymi plackami z Kir-Chareset

tylko wzdychają strapieni.

⁸Bo marnieją niwy Cheszbonu

i winnice Sibmy.

Władcy barbarzyńców rozrzucili

szlachetne jej winorośle,

co aż do Jazer dochodziły,

dosięgały pustyni;

jej krzewy rozprzestrzeniały się

aż poza morze.

⁹Dlatego zapłaczę, jak płacze Jazer

nad winnicami Sibmy.

Zroszę cię swymi łzami,

o Cheszbon i Eleale,

bo na twe owoce i twe winobranie

padł krzyk wojenny.

¹⁰Radość i wesele zniknęły

z sadów. W winnicach

nie śpiewa się ani pokrzykuje.

Wina w tłoczniach nie wygniata

ten, który je tłoczył.

Ustały przyśpiewki.

¹¹Dlatego trzewia me jęczą,

jak cytra, nad Moabem,

i moje wnętrze nad Kir-Chares.

¹²Moab może się pokazywać,

może się męczyć na wyżynach,

może przyjść do swej świątyni,

by się pomodlić, lecz nic nie uzyska.

Wyrok na Moab

¹³Taka jest mowa, którą od dawna wypowiedział Pan przeciw Moabowi.

¹⁴Teraz zaś tak oświadcza Pan: «Za trzy lata, takie jak są lata najemnika, za nic poczytana będzie chwalebna moc Moabu z całą jego mnogą ludnością, a jego ostatki będą nikłe, słabe, nic nie znaczące».