Księga Izajasza29

Poemat proroczy o Arielu

¹Ach, Arielu¹, Arielu,

miasto, gdzie obozował Dawid!

Dodajcie rok do roku,

święta niech biegną swym cyklem!

²Wówczas ucisnę Ariela:

nastanie żałość i wzdychanie.

Ty² będziesz dla mnie jakby Arielem;

³jak Dawid rozłożę obóz przeciw tobie,

otoczę cię szańcami,

wzniosę przeciw tobie wieże oblężnicze.

⁴Wtedy pokornie z ziemi mówić będziesz

i z prochu wyjdą twe słowa stłumione;

twój głos jakby upiora dobędzie się z ziemi,

a mowa twa z prochu wyda się sykiem.

⁵Jak drobny pył będzie twoich wrogów zgraja

i jak rozwiane plewy tłum twoich ciemięzców.

A stanie się to nagle, niespodzianie;

⁶zostaniesz nawiedzone przez Pana Zastępów

gromem, wstrząsami i wielkim hukiem,

huraganem, burzą i płomieniami trawiącego ognia.

⁷Jak sen, jak widziadło nocne wyda się

zgraja wszystkich narodów, co przeciw Arielowi wojują.

Z wszystkimi, co walczą przeciw niemu, z wieżami oblężniczymi

i z oblegającymi go stanie się podobnie,

⁸jak kiedy ktoś głodny śni, że je,

ale się budzi z pustym żołądkiem³,

i jak gdy ktoś spragniony śni, że pije,

lecz budzi się zmęczony i z wyschniętym gardłem⁴,

tak będzie ze zgrają wszystkich narodów,

idących do boju przeciw górze Syjon.

⁹Wpadnijcie w osłupienie i trwajcie w nim,

zaślepcie się i pozostańcie ślepi,

bądźcie pijani, choć nie od wina,

zataczajcie się, choć nie pod wpływem sycery.

¹⁰Bo Pan spuścił na was sen twardy,

zawiązał wasze oczy <wieszczków>

i zakrył wasze głowy <jasnowidzów>.

Tajemnica objawienia

¹¹Każde objawienie jest dla was jak słowa zapieczętowanej księgi. Daje się ją temu, który umie czytać, mówiąc: «Czytaj ją, proszę». On zaś odpowiada: «Nie mogę, bo ona jest zapieczętowana». ¹²Albo dają księgę takiemu, który nie umie czytać, mówiąc: «Czytajże to», a on odpowiada: «Nie umiem czytać».

Proroctwo

¹³Wyrzekł Pan: «Ponieważ ten lud

zbliża się do Mnie tylko w słowach

i sławi Mnie tylko wargami,

podczas gdy serce jego jest z dala ode Mnie⁵;

ponieważ jego cześć dla Mnie jest tylko

wyuczonym przez ludzi zwyczajem,

¹⁴dlatego właśnie Ja ponowię niezwykłe działanie

cudów i dziwów wobec tego ludu:

zaginie mądrość jego mędrców,

i rozum jego myślicieli zaniknie»⁶.

Na złych doradców królewskich

¹⁵Biada tym, którzy się kryją przed Panem,

aby zataić swe zamysły,

których czyny spowite są mrokiem

i którzy mówią: «Kto nas zobaczy i kto nas pozna?»

¹⁶Co za przewrotność! Czyż można garncarza

stawiać na równi z gliną?

Czyż może mówić dzieło o swym twórcy:

«Nie uczynił mnie»,

i garnek rzec o tym, co go ulepił:

«Nie ma rozumu»?⁷

¹⁷Czyż nie w krótkim już czasie

Liban zamieni się w ogród,

a ogród⁸ za bór zostanie uznany?

¹⁸W ów dzień głusi usłyszą słowa księgi,

a oczy niewidomych, wolne od mroku

i od ciemności, będą widziały.

¹⁹Pokorni wzmogą swą radość w Panu,

i najubożsi rozweselą się w Świętym Izraela,

²⁰bo nie stanie ciemięzcy, z szydercą koniec będzie,

i wytępieni zostaną wszyscy, co za złem gonią:

²¹którzy słowem przywodzą drugiego do grzechu,

którzy w bramie stawiają sidła na sędziów

i odprawiają sprawiedliwego z niczym.

²²Dlatego tak mówi Pan, Bóg domu Jakuba,

który odkupił Abrahama:

«Odtąd Jakub nie będzie się rumienił

ani oblicze jego już nie przyblednie,

²³bo gdy ujrzy <swe dzieci>, dzieło mych rąk, wśród siebie,

ogłosi imię moje jako święte.

Wtedy czcić będą Świętego Jakubowego

i z bojaźnią szanować Boga Izraela».

²⁴Dusze zbłąkane poznają mądrość,

a szemrzący otrzymają pouczenie.