Księga Izajasza46

Upadek bóstw pogańskich

¹Ugiął się Bel¹, Nebo² runął!

Posągi ich włożono na zwierzęta juczne i pociągowe;

ciężary ich załadowane –

to brzemię dla zmęczonego zwierzęcia.

²Runęły [bożki], ugięły się wszystkie,

nie mogły ocalić niosącego.

One same poszły w niewolę.

³«Posłuchajcie Mnie, domu Jakuba,

i cała Reszto z domu Izraela!

Noszeni przeze Mnie od urodzenia,

piastowani od przyjścia na świat.

⁴Aż do waszej starości Ja będę ten sam

i aż do siwizny Ja was podtrzymam.

Ja tak czyniłem i Ja nadal noszę,

Ja też podtrzymam was i ocalę».

Bóg niezrównany

⁵Komu Mnie podobnym i równym uczynicie?

Z kim Mnie zestawicie, jakoby z podobnym?

⁶Wyrzucają złoto z sakiewki

i ważą srebro na wadze.

Opłacają złotnika, żeby ulał bożka,

którego potem czczą, padając nawet na twarz.

⁷Podnoszą go na barki, dźwigają,

potem go umieszczają na podstawie.

I stoi, z miejsca swego się nie ruszy.

Wołają do niego, on nie odpowiada,

nie wybawi nikogo z ucisku.

Pan włada przyszłością

⁸Pamiętajcie o tym i okryjcie się wstydem!

Grzesznicy, nawróćcie się w sercu!

⁹Wspomnijcie rzeczy minione, sprzed wieków!

Tak, Ja jestem Bogiem, i nie ma innego,

Bogiem, i nie ma takiego jak Ja.

¹⁰Obwieszczam od początku to, co ma przyjść,

i naprzód to, co się jeszcze nie stało.

Mówię: Mój zamiar się spełni

i uczynię wszystko, co zechcę.

¹¹Przyzywam ze wschodu drapieżcę³,

człowieka upatrzonego z dalekiej krainy.

Ledwie co wypowiem, już w czyn wprowadzone,

ledwie myśl powziąłem, już wykonana.

¹²Słuchajcie Mnie, wy, którzy tracicie odwagę,

którym daleko do sprawiedliwości.

¹³Przybliżyłem moją sprawiedliwość, już jest niedaleko,

nie opóźni się moje zbawienie.

Złożę na Syjonie zbawienie,

dla Izraela moją wspaniałość.