Księga Izajasza5

Pieśń o winnicy¹

¹Chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi²

pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy!

Przyjaciel mój miał winnicę

na żyznym pagórku.

²Otóż okopał ją i oczyścił z kamieni,

i zasadził w niej szlachetną winorośl;

pośrodku niej zbudował wieżę,

także i tłocznię w niej wykuł.

I spodziewał się, że wyda winogrona,

lecz ona cierpkie wydała jagody.

³«Teraz więc, o mieszkańcy Jeruzalem

i mężowie z Judy,

rozsądźcie, proszę, między Mną

a winnicą moją.

⁴Co jeszcze miałem uczynić winnicy mojej,

a nie uczyniłem w niej?

Czemu, gdy czekałem, by winogrona wydała,

ona cierpkie dała jagody?

⁵Więc dobrze! Pokażę wam,

co uczynię winnicy mojej:

rozbiorę jej żywopłot, by ją rozgrabiono,

rozwalę jej ogrodzenie, by ją stratowano.

⁶Zamienię ją w pustynię,

nie będzie przycinana ni plewiona,

tak iż wzejdą osty i ciernie.

Chmurom zakażę spuszczać na nią deszcz».

⁷Otóż winnicą Pana Zastępów

jest dom Izraela,

a ludzie z Judy szczepem Jego wybranym.

Oczekiwał On tam sprawiedliwości, a oto rozlew krwi,

i prawowierności, a oto krzyk grozy.

Przekleństwa na Judę

⁸Biada tym, którzy dodają dom do domu,

przyłączają rolę do roli,

tak iż nie ma wolnego miejsca,

a wy sami mieszkacie w środku kraju.

⁹Do moich uszu dotarł głos Pana Zastępów:

«Na pewno wiele domów popadnie w ruinę,

wspaniałe i wygodne – będą bez mieszkańców!

¹⁰Bo dziesięć morgów winnicy da jeden bat,

a chomer ziarna wyda jedną efę».

¹¹Biada tym, którzy rychło wstając rano,

szukają sycery,

zostają do późna w noc,

[bo] wino ich rozgrzewa.

¹²Nic, tylko harfy i cytry,

bębny i flety,

i wino na ich ucztach.

O dzieło Pana nie dbają

ani nie baczą na czyny rąk Jego.

¹³Przeto lud mój pójdzie w niewolę przez brak rozumu;

jego dostojnicy pomrą z głodu,

a jego pospólstwo wyschnie z pragnienia.

¹⁴³ Tak, Szeol rozszerzył swą gardziel,

rozwarł swą paszczę nadmiernie;

wpada doń tłum miasta wspaniały

i wyjący z uciechy.

¹⁵Poniżony będzie śmiertelnik, upokorzony człowiek,

a oczy dumnych będą spuszczone.

¹⁶Pan Zastępów przez sąd się wywyższy,

Bóg Święty przez sprawiedliwość okaże swą świętość⁴.

¹⁷Baranki paść się będą jak na swym pastwisku,

i tłuste koziołki paszę znajdą w ruinach.

¹⁸Biada tym, którzy na postronkach dla wołu⁵ ciągną nieprawości

i na powrozach uprzęży swe grzechy!

¹⁹Tym, którzy mówią: «Prędzej! Niech przyśpieszy On swe dzieło,

byśmy zobaczyli,

niech się zbliżą i urzeczywistnią

zamiary Świętego Izraela,

abyśmy je poznali!»

²⁰Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem,

którzy uznają ciemności za światło, a światło za ciemności,

którzy uznają gorycz za słodycz, a słodycz za gorycz!

²¹Biada tym, którzy się uważają za mądrych

i są sprytni we własnym mniemaniu!

²²Biada tym, którzy są bohaterami w piciu wina

i śmiałkami w mieszaniu sycery.

²³Tym, którzy za podarek uniewinniają winnego,

a sprawiedliwemu odmawiają praw.

²⁴Przeto jak słomę pożera język ognisty,

a siano znika w płomieniu,

tak korzeń ich będzie zgnilizną,

a kiełek ich jak pył się uniesie,

bo odrzucili Prawo Pana Zastępów

i wzgardzili tym, co mówił Święty Izraela.

²⁵Dlatego się rozpalił gniew Pana

przeciw Jego ludowi;

wyciągnął na niego rękę, by wymierzyć cios,

aż góry zadrżały.

Ich trupy jak gnój zaległy środek ulic.

Mimo wszystko gniew Jego się nie uśmierzył,

i ręka Jego jest dalej wyciągnięta.

Zapowiedź asyryjskiej inwazji na Judę⁶

²⁶On zatknie chorągiew dla dalekiego narodu

i gwizdem wezwie go z krańców ziemi –

i oto on przyjdzie rączy i lekki.

²⁷Nie ma w nim nikogo słabego ani zmęczonego,

nikt nie drzemie ani nie śpi,

nikt nie odpina pasa ze swych bioder

ani nie ma rozerwanego rzemyka u trzewików.

²⁸Strzały jego ostre

i każdy łuk napięty;

kopyta jego koni są jak krzemień,

koła jego rydwanów pędzą jak huragan.

²⁹Jego ryk jest jak [ryk] lwicy;

on ryczy jak lwiątka.

Wydaje pomruk, porywa swą zdobycz

i umyka, a nikt mu jej nie wyrwie.

³⁰Szum przeciw niemu⁷ powstanie

w ów dzień, jakby szum morza.

Wtedy spojrzymy na ziemię,

a oto przerażające ciemności,

światłość się od chmur przyćmiła.