Pierwsze napomnienie dane Achazowi
1Za czasów Achaza, syna Jotama, syna Ozjasza, króla Judy, wyruszył Resin, król Aramu, z Pekachem, synem Remaliasza, królem Izraela, przeciw Jerozolimie, aby z nią toczyć wojnę1, ale nie mógł jej zdobyć. 2I przyniesiono tę wiadomość do domu Dawida: «Aram stanął obozem w Efraimie!» Wówczas zadrżało serce króla i serce ludu jego, jak drżą od wichru drzewa w lesie.
3Pan zaś rzekł do Izajasza: «Wyjdź naprzeciw Achaza, ty i twój syn, Szear-Jaszub2, na koniec kanału Górnej Sadzawki3, na drogę Pola Folusznika4, 4i powiedz do niego:
Uważaj, bądź spokojny, nie bój się!
Niech twoje serce nie słabnie z powodu tych dwóch oto niedopałków dymiących głowni,
z powodu zaciekłości Resina, Aramejczyków i syna Remaliasza: 5dlatego że Aramejczycy, Efraim i syn Remaliasza postanowili twą zgubę, mówiąc:
6Wtargnijmy do Judei, przeraźmy ją i podbijmy dla siebie, a królem nad nią ustanowimy syna Tabeela!
7Tak mówi Pan Bóg:
Nic z tego – tak się nie stanie!
8aBo stolicą Aramu jest Damaszek, a głową Damaszku Resin;
9ai stolicą Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza;
8bale jeszcze sześćdziesiąt pięć lat5,
a Efraim zdruzgotany przestanie być narodem.
9bJeżeli nie uwierzycie6, nie ostoicie się».
Drugie napomnienie: znak Emmanuela
10I znowu Pan przemówił do Achaza tymi słowami: 11«Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu, czy to wysoko w górze!» 12Lecz Achaz odpowiedział: «Nie będę prosił i nie będę wystawiał Pana na próbę». 13Wtedy rzekł [Izajasz]:
«Słuchajcie więc, domu Dawidowy:
Czyż mało wam
uprzykrzać się ludziom,
iż uprzykrzacie się także mojemu Bogu?
14Dlatego Pan sam da wam znak7:
Oto PANNA8 pocznie i porodzi Syna,
i nazwie Go imieniem EMMANUEL9.
15Śmietanę i miód10 spożywać będzie,
aż się nauczy odrzucać zło, a wybierać dobro.
16Bo zanim Chłopiec będzie umiał odrzucać zło
i wybierać dobro,
zostanie opuszczona kraina11,
której dwóch królów ty się uląkłeś.
17Pan sprowadzi na ciebie i na twój lud,
i na dom twego ojca czasy,
jakich nie było od chwili odpadnięcia Efraima od Judy12.
18W owym dniu zagwiżdże Pan na muchy
przy końcu odnóg Nilowych w Egipcie
i na pszczoły w ziemi asyryjskiej.
19I przylecą, i wszystkie razem obsiądą
parowy potoków i rozpadliny skalne,
każdy krzak kolczasty i wszystkie pastwiska.
20W owym dniu ogoli Pan brzytwą,
wynajętą za Rzeką13,
głowę i włosy na nogach,
także i brodę obetnie14.
21W owym dniu każdy będzie hodował
sztukę bydła i dwie owce,
22a dzięki obfitemu udojowi mleka
będzie jadł śmietanę.
Zaiste, śmietanę i miód jeść będzie
każdy pozostały w kraju15.
23W owym dniu wszelki obszar,
tam gdzie jest tysiąc winnych szczepów
wartości tysiąca syklów srebrnych,
stanie się pastwą głogu i cierni.
24Ze strzałami i łukiem wejdzie tam [myśliwy],
bo cała ziemia będzie [pokryta] głogiem i cierniami.
25A w żadne góry, które się uprawiało motyką,
nikt się nie zapuści,
bojąc się głogu i cierni;
posłużą one za wygon dla wołów
i do deptania przez trzodę».
- 1.7,1Wojna syro-efraimska za króla Achaza (734–728) przeciw Judzie w r. 734; zob. 2 Krl 16,5-9.
- 2.7,3„Szear-Jaszub” – symboliczne imię starszego syna Izajasza, które znaczy „Reszta powróci” lub „nawróci się”, por. 4,3n; „Górna Sadzawka” – prawdopodobnie przy źródle Gichon w dolinie Cedronu; „Pole Folusznika” – nazwa wzięta być może od nazwiska osoby albo od prac zawodowych wykonywanych w owym miejscu, tj. od folowania (zgęszczania tkaniny sukna i farbowania płócien).
- 3.7,3„Szear-Jaszub” – symboliczne imię starszego syna Izajasza, które znaczy „Reszta powróci” lub „nawróci się”, por. 4,3n; „Górna Sadzawka” – prawdopodobnie przy źródle Gichon w dolinie Cedronu; „Pole Folusznika” – nazwa wzięta być może od nazwiska osoby albo od prac zawodowych wykonywanych w owym miejscu, tj. od folowania (zgęszczania tkaniny sukna i farbowania płócien).
- 4.7,3„Szear-Jaszub” – symboliczne imię starszego syna Izajasza, które znaczy „Reszta powróci” lub „nawróci się”, por. 4,3n; „Górna Sadzawka” – prawdopodobnie przy źródle Gichon w dolinie Cedronu; „Pole Folusznika” – nazwa wzięta być może od nazwiska osoby albo od prac zawodowych wykonywanych w owym miejscu, tj. od folowania (zgęszczania tkaniny sukna i farbowania płócien).
- 5.7,8bTekst trudny. Wielu poprawia „sześćdziesiąt pięć” na: „sześć albo pięć lat”, uważając wyrażenie za ogólne. Damaszek został zburzony przez Asyryjczyków w 732 r. przed Chr., a Samaria w 721. Wtedy przestało istnieć królestwo północne Izraela, czyli Efraim.
- 6.7,9bWiara w Boga (temat ważny u Izajasza) wymaga całkowitej i wyłącznej ufności w Niego, z wykluczeniem szukania pomocy u ludzi; por. 28,16; 30,15; Jr 17,5; Ps 52[51],9.
- 7.7,14„Znak” – jedno z głównych proroctw mesjańskich, wygłoszone przez Izajasza do króla Achaza w 734 r. przed Chr., zapowiadające dziewicze poczęcie i narodzenie Mesjasza, Jezusa Chrystusa, jak rozumie Ewangelia cytująca ten tekst w Mt 1,22n oraz cała tradycja Kościoła. Znak dany Achazowi obejmuje dziewicze narodzenie Mesjasza i okoliczności współczesne Izajaszowi, przedstawione w wizji i perspektywie proroczej jako okoliczności dzieciństwa Mesjasza; „Oto Panna...” – zachowujemy stary przekład z Wlg. Dosł. wg hebr.: „Oto panna poczęła i rodzi syna, któremu nada imię Emmanuel”; hebr. znaczy: młoda panna lub młoda kobieta zamężna, nie będąca jeszcze matką; wyraz ten podkreśla młodość osoby i normalnie suponuje dziewictwo; LXX oddaje je przez wyraz – dziewica, podobnie jak hebr. ; „Emmanuel” (hebr.: Immanuel) – imię symboliczne (por. 1,26), znaczy „Bóg z nami”; por. 8,8.10; Ps 46[45],8.12. Interpretacja mesjańska tego proroctwa ma dziś dwie formy. Jedna, nowsza, wyjaśnia je w sensie dosłownym i odnosi do Ezechiasza, którego wkrótce miała urodzić młoda małżonka króla Achaza, co miało być znakiem trwałości dynastii Dawidowej wg obietnicy Boga zapisanej w 2 Sm 7,1nn, a w sensie typicznym, do Chrystusa, którego Ezechiasz sobą wprawdzie zapowiada, ale imię i przymioty Emmanuela absolutnie wykraczają poza syna Achaza. Druga, tradycyjna interpretacja odnosi tekst w sensie wyrazowym do Chrystusa, bo dowodzą tego: 1) Uroczysta forma proroctwa i podobne proroctwo w Mi 5,2; symboliczne imię Chłopca, a także wyłącznie Jemu przysługujące i nadawane: tytuły, zalety i dary osobiste oraz przymioty Jego królestwa, opisane w dalszych proroctwach Izajasza: 8,8.10; 9,1-6; 11,1-9; 2) Zastosowanie tego proroctwa przez Mt 1,22n do narodzenia Chrystusa i spełnienie się na Chrystusie wg opowiadania Łk rozdz. 1–2; 3) Świadectwo staroż. przekł. Pisma Świętego, które tłum. wyrazami znaczącymi ściśle i wyłącznie „dziewica”; 4) Tradycja starożydowska i chrześcijańska, przejawiająca się w przekładach biblijnych, w liturgii i w pismach Ojców Kościoła, doktorów i egzegetów aż po najnowsze czasy.