Księga Izajasza9

¹Naród kroczący w ciemnościach

ujrzał światłość wielką;

nad mieszkańcami kraju mroków

światło zabłysło.

²Pomnożyłeś radość,

zwiększyłeś wesele.

Rozradowali się przed Tobą,

jak się radują we żniwa,

jak się weselą

przy podziale łupu.

³Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo

i drążek na jego ramieniu,

pręt jego ciemięzcy,

jak w dniu porażki Madianitów¹.

⁴Bo wszelki but pieszego żołnierza,

wszelki płaszcz zbroczony krwią

pójdzie na spalenie, na pastwę ognia.

⁵Albowiem Dziecię² nam się narodziło,

Syn został nam dany,

na Jego barkach spoczęła władza.

Nazwano Go imieniem:

Przedziwny Doradca, Bóg Mocny,

Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju³.

⁶Wielkie będzie Jego panowanie

w pokoju bez granic

na tronie Dawida

i nad jego królestwem,

które On utwierdzi i umocni

prawem i sprawiedliwością,

odtąd i na wieki⁴.

Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.

Pomsta Pańska nad królestwem izraelskim⁵

⁷Wydał Pan wyrok na Jakuba,

i spadł on na Izraela.

⁸Pozna go cały naród:

Efraimczycy i mieszkańcy Samarii,

w dumie i w hardości swych serc mówiący:

⁹«Cegły się rozsypały – odbudujemy z kamienia;

sykomory wycięte – cedrami je zastąpimy».

¹⁰Lecz Pan wzbudził przeciw niemu wrogów

i nieprzyjaciół jego uzbroił:

¹¹Aramejczyków od wschodu i Filistynów z zachodu,

pożerających Izraela całą paszczą.

Po tym wszystkim nie uśmierzył się gniew Jego,

i ręka Jego nadal wyciągnięta.

¹²Ale naród nie nawrócił się do Tego, który go karcił,

ani nie szukał Pana Zastępów.

¹³Wówczas Pan odciął Izraelowi głowę i ogon,

w jednym dniu, palmę i sitowie.

¹⁴<Starszy i dostojnik to głowa;

a ogon to prorok i nauczyciel kłamstwa>.

¹⁵Zwodzicielami się stali przywódcy tego narodu,

a ci, którym przewodzą, zgubili się.

¹⁶Dlatego Pan nie oszczędzi jego młodzieńców

ani się nie zlituje nad jego sierotami i wdowami,

bo cały ten naród jest bezbożny i zły,

każde usta mówią głupstwa.

Po tym wszystkim nie uśmierzył się gniew Jego,

i ręka Jego nadal wyciągnięta.

¹⁷Zaiste, niegodziwość rozgorzała jak pożar,

który trawi głogi i ciernie;

wybucha w gąszczu leśnym,

aż wzbijają się słupy dymu.

¹⁸Od gniewu Pańskiego zapalił się kraj,

i stał się naród pastwą ognia.

Nikt nie ma litości nad bratem swoim.

¹⁹Każdy pożera ciało bliźniego;

odgryza z prawa, a przecież łaknie,

zjada z lewa, lecz się nie nasyca.

²⁰Manasses [szarpie] Efraima, a Efraim Manassesa,

obaj razem godzą w Judę.

Po tym wszystkim nie uśmierzył się gniew Jego,

i ręka Jego nadal wyciągnięta.