Księga Judyty9

Modlitwa Judyty

¹Judyta zaś upadła na twarz, posypała głowę popiołem i odsłoniła wór¹, który przedtem przywdziała. Wtedy tego wieczoru składano Bogu w świątyni, w Jeruzalem, ofiarę kadzenia². A Judyta donośnym głosem zaczęła wołać do Pana tymi słowami:

²³«Panie, Boże mego praojca, Symeona,

Ty mu dałeś w rękę miecz,

aby dokonał pomsty na cudzoziemcach,

którzy odkryli łono dziewicy, aby je splugawić,

i obnażyli jej biodra, aby ją zawstydzić,

oraz zbezcześcili jej łono, aby ją zhańbić.

Ty powiedziałeś: «Tak być nie może», a oni tak uczynili.

³Dlatego wydałeś ich starszyznę na zabicie,

a ich łoże, które splugawili⁴ przez swoje oszustwo,

także na skutek ich oszustwa napełniłeś krwią.

Zgładziłeś ich niewolników razem z książętami,

a książąt razem z ich tronami.

⁴Żony ich wydałeś na łup

i córki ich do niewoli,

a cały ich dobytek do podziału

między umiłowanych przez Ciebie synów,

którzy odznaczyli się gorliwością dla Ciebie

i mając w nienawiści splugawienie krwi swojej,

Ciebie wzywali na pomoc.

Boże, Boże mój – wysłuchaj mnie, wdowy!

⁵Tyś uczynił rzeczy wcześniejsze od tamtych

i tamte, i te późniejsze,

także i teraźniejsze, i te, które nastąpią, ułożyłeś,

a stały się te, które miałeś w swoim zamyśle.

⁶Skoro ukazały się te, które postanowiłeś,

powiedziały: Oto jesteśmy.

Wszystkie bowiem Twoje drogi są przygotowane,

i przewidziany Twój wyrok.

⁷Oto Asyryjczycy zwiększyli swe siły zbrojne,

dumni się stali ze swych koni i jeźdźców,

szczycą się siłą piechoty,

ufają tarczy i oszczepowi,

łukowi i procy;

a nie poznali w Tobie Pana,

który niweczy wojny⁵.

⁸Pan jest imię Twoje.

Ich potęgę rozbij swoją mocą

i rozgrom ich siłę w swym gniewie!

Ponieważ postanowili zbezcześcić Twoje świętości,

splugawić namiot, gdzie mieszka sława Twego imienia,

i odciąć mieczem rogi Twego ołtarza.

⁹Spojrzyj na ich pychę,

ześlij swój gniew na ich głowy,

daj mojej ręce wdowiej

siłę do tego, co zamierzyłam.

¹⁰Uderz podstępem warg moich

niewolnika obok wodza

i wodza obok jego sługi.

Skrusz ich zarozumiałość ręką niewiasty!

¹¹Albowiem nie w ilości jest Twoja siła

ani panowanie Twoje nie zależy od mocnych,

lecz Ty jesteś Bogiem pokornych,

wspomożycielem poniżonych,

opiekunem słabych,

obrońcą odrzuconych

i wybawcą tych, co utracili nadzieję.

¹²Tak, tak, Boże ojca mego,

Boże dziedzictwa Izraela,

Władco nieba i ziemi,

Stwórco wód

i Królu wszelkiego stworzenia,

wysłuchaj modlitwy mojej!

¹³Daj mi mowę podstępną,

by zadała im ranę i siniec,

oni bowiem okrutne uknuli zamysły

przeciwko Twojemu przymierzu

i świętemu domowi Twemu,

i przeciwko wysokiej górze Syjon,

i domowi należącemu do Twoich synów.

¹⁴Spraw, aby cały naród i każde pokolenie poznało i wiedziało,

że Ty jesteś Bogiem, Bogiem wszelkiej potęgi i mocy,

i że nie ma nikogo innego prócz Ciebie,

kto by tarczą osłonił lud izraelski»⁶.