Księga Hioba10

Nie dręcz mnie, Boże!

¹Moja dusza wstręt czuje do życia:

lamentowi nad sobą dam upust,

odezwę się w goryczy mej duszy.

²Nie potępiaj mnie, powiem do Boga.

Ujawnij mi, o co spór ze mną wiedziesz.

³Przyjemnie Ci mnie uciskać,

odrzucać dzieło swoich rąk

i sprzyjać radzie występnych?

⁴Czy oczy Twoje cielesne

lub patrzysz na sposób ludzki?

⁵Czy dni Twoje są jak dni człowieka,

jak wiek mężczyzny Twe lata¹,

⁶że szukasz u mnie przestępstwa

i grzechu mego dochodzisz?

Jestem dziełem Twych rąk,

⁷Choć wiesz, że winowajcą nie jestem,

nikt mnie z Twej ręki nie wyrwie.

⁸Twe ręce mnie ukształtowały i uczyniły

razem dokoła², a chcesz mnie zniszczyć?

⁹Wspomnij, że ulepiłeś mnie z gliny:

i w proch mnie znowu obracasz?

¹⁰Czy mnie nie zlałeś jak mleko,

i jak serowi zsiąść się dałeś?³

¹¹Odziałeś mnie skórą i ciałem.

Utkałeś mnie z kości i ścięgien,

¹²życiem i łaską mnie obdarzyłeś,

Twa troska strzegła mego tchnienia.

a chcesz się znęcać nade mną

¹³Choć to ukrywasz w swym sercu,

wiem, że to zamierzałeś⁴.

¹⁴Tyś mnie pilnował, czy zgrzeszę,

i od winy mnie nie chcesz uwolnić.

¹⁵Biada mi, gdybym zgrzeszył!

Choć sprawiedliwy, nie podniosę głowy,

syty pogardy, niedolą pojony⁵.

¹⁶Pysznego mnie złowisz jak lew,

na nowo na mnie swą wszechmoc okażesz,

¹⁷postawisz mi świeże dowody,

gniew swój umocnisz powtórnie,

sprowadzisz nowe zastępy.

Niech odetchnę!

¹⁸Czemu wywiodłeś mnie z łona?

Bodajbym zginął i nikt mnie nie widział,

¹⁹jak ktoś, co nigdy nie istniał,

od łona złożony do grobu.

²⁰Czyż wiele dni moich? Zaprzestań!⁶

Odsuń się ode mnie, niech trochę rozjaśnię oblicze,

²¹⁷ nim pójdę, by nigdy nie wrócić,

do kraju mroków i cienia śmierci,

²²do kraju ciemnego jak noc,

do cienia śmierci i do bezładu,

gdzie świeci ciemna noc».