Księga Hioba15

Druga mowa Elifaza: Hiob sam siebie oskarża

Nie mówisz jak mędrzec

¹Wówczas głos zabrał Elifaz¹ i rzekł: ²«Czy wiatrem jest wiedza mędrca?

A wiatr wschodni pierś mu wypełnia?

³Czy nieużyteczną broni się mową,

słowami, co są bez pożytku?

Niszczysz pobożność

⁴Ty nawet niszczysz pobożność,

usuwasz modlitwę do Boga.

⁵Twoja nieprawość poucza twe usta,

używasz języka przebiegłych.

⁶Nie ja – twoje usta cię potępiają.

Twoje wargi świadkami są przeciw tobie².

Jesteś wyniosły

⁷Czyś pierwszym człowiekiem na ziemi,

narodziłeś się wcześniej niż góry³.

⁸Czyś się naradzie Bożej⁴ przysłuchiwał,

i mądrość sobie zagarnąłeś?

⁹Co wiesz, czego my nie wiemy,

i rozumiesz nie znane nam rzeczy?

¹⁰I u nas siwy starzec się znajdzie,

starszy od ojca twojego.

Każdy grzeszy

¹¹Czy nieważne dla ciebie Boże pociechy

i łagodne z tobą rozmowy?

¹²Czemu masz serce wzburzone,

oczami swymi tak mrugasz,

¹³gdy duch twój się na Boga porywa

i słowa z ust swoich miotasz?

¹⁴Czym jest człowiek, by za czystego uchodził,

lub syn niewiasty – za sprawiedliwego?⁵

¹⁵Gdy On nie ufa swym świętym⁶,

niebiosa nie dość dlań czyste?

¹⁶Tym bardziej ten wstrętny, zepsuty

człowiek, co pije nieprawość jak wodę.

Inaczej uczą mędrcy

¹⁷Wyjaśnię, ty mnie posłuchaj,

a to wypowiem, co widziałem,

¹⁸i to, co mędrcy opowiedzieli,

a czego z wiedzy przodków nie ukryli.

¹⁹Im samym ziemię oddano,

bo obcych⁷ wśród nich nie było.

Niewierny jest nieszczęśliwy

²⁰Nieprawy jest zawsze w strachu,

policzone są lata tyrana,

²¹głos wrogów brzmi w jego uszach,

wśród szczęścia napada na niego niszczyciel.

²²Nie wierzy, iż ujdzie mrokom,

los mu pod miecz wyznaczono,

²³błąka się, gdzie [znaleźć] chleba,

wie, że czarny go czeka dzień⁸.

²⁴Przerażają go ucisk i groza,

nacierają na niego, jak król gotowy do boju.

Powodem są własne grzechy

²⁵Bo rękę podniósł na Boga,

do walki wyzwał Wszechmocnego,

²⁶biegł z wyciągniętą szyją

pod grubych tarcz osłoną.

²⁷Twarz swoją ukrył w tłuszczu,

a lędźwie mu utyły⁹;

²⁸zamieszka w miastach zburzonych,

w domach, gdzie ludzi już nie ma,

którym pisana ruina.

Krótkotrwała pomyślność

²⁹Nie wzbogaci się, jego mienie nie przetrwa.

Ani się nie rozciągną po ziemi dobra¹⁰ takich ludzi.

³⁰Nie zdoła uniknąć ciemności,

słońce spali mu zieleń,

z oddechem i mowę utraci¹¹.

³¹Niech marności nie ufa, łudząc się,

bo marność będzie jego zapłatą.

³²Latorośl uwiędnie przed czasem¹²,

gałązki się nie zazielenią.

³³Jak winorośl zrzuci swe niedojrzałe grona,

jak oliwka utraci swe liście.

³⁴Potomstwo niewiernym się nie rodzi,

ogień strawi namiot przekupstwa.

³⁵Kto krzywdę pocznie, ten zrodzi nieszczęście,

gdyż wnętrze gotuje mu zawód».