Księga Hioba 17 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

Litości, Boże!

¹Złamany mój duch, ulatują me dni,

zostaje mi cmentarz.

²Czyż nie naśmiewcy są ze mną?

Od szyderstw mam noce bezsenne.

³Ty sam racz zastaw¹ przechować,

bo któż chce za mnie poręczyć?

⁴Zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem,

nie dopuścisz do ich triumfu.

⁵„Zwołano bliskich do podziału,

a słabną oczy własnych dzieci”².

⁶Wydano mnie ludziom na pośmiewisko,

jestem w ich oczach wyrzutkiem³.

⁷Moje oko przyćmione od bólu,

członki me wyschły jak cień.

⁸Ludzie prawi są tym przerażeni,

uczciwy na złego się gniewa.

⁹Sprawiedliwy trwa mocno przy swojej drodze,

kto ręce ma czyste, moc zwiększa.

¹⁰Wy wszyscy, nawróćcie się, przyjdźcie!

Mędrca wśród was nie znajduję.

¹¹Minęły dni moje, rwą się moje plany

i serca mego pragnienia.

¹²Noc chcą zamienić w dzień:

Światło jest bliżej niż ciemność⁴.

¹³Mam ufać? Szeol mym domem,

w ciemności rozścielę swe łoże.

¹⁴Grobowi powiem: Tyś moim ojcem,

moja matko i siostro – robactwu.

¹⁵Właściwie, po cóż nadzieja⁵,

kto dojrzy nadziei mej przedmiot?

¹⁶Czy zejdzie do wrót Szeolu?

Czy razem do ziemi pójdziemy?»

1.17,3Za jakim można było się wydostać z więzienia. Za Hioba tylko Bóg może poręczyć, dosł.: „w dłoń uderzyć” – gest prawny biorącego odpowiedzialność za drugiego.
2.17,5Przysłowie ludowe mówi o udziale przyjaciół w łupach, podczas gdy własne dzieci są głodne. Hiob stosuje przysłowie do przyjaciół, którzy będąc duchowo ubogimi, dzielą się swoją wiedzą z innymi.
3.17,6Wyraz różnie tłum.
4.17,12Może aluzja do 11,17nn.
5.17,15Tzn.: „Moją nadzieją jest grób, podziemie z życiem cieni”. LXX: „Kto moje dobro zobaczy?”