Księga Hioba37

¹A na to drży moje serce,

zda się, że z piersi wyskoczy.

²Tego huku pilnie słuchajcie,

gromu, co z ust Jego wychodzi.

³Pod całym niebem latać każe [błyskawicy],

po krańce ziemi jej światło.

⁴Potem grom ryczy:

grzmi wspaniałym głosem.

Nie wstrzymał go,

bo ciągle go słychać.

⁵A Bóg cudownie grzmi swoim głosem,

czyniąc wielkie rzeczy, niepojęte dla nas.

Różne zjawiska atmosferyczne

⁶Śniegowi mówi: Padaj na ziemię!

Ulewie i deszczowi: Bądźcie mocne!

⁷Działanie wszystkich ludzi wstrzymuje¹,

by każdy Jego dzieła rozważał.

⁸Zwierzęta zaszyte w kryjówkach

przebywają w swych legowiskach.

⁹Burza przychodzi od Strefy²,

chłód od wichrów północnych,

¹⁰mróz dany z tchnienia Bożego

i lodem ścięta powierzchnia wody.

¹¹Blask Jego chmury rozpędza,

obłok rozsiewa swe światło³.

¹²Tu i tam one krążą,

zgodnie z Jego zamiarami,

by wszystko, co nakazał, wykonać

nad całym kręgiem ziemi,

¹³bądź jako cios, bądź dla dobra Jego ziemi,

jeśli jako łaska mają się znaleźć⁴.

Bezsilność człowieka

¹⁴Posłuchaj tego, Hiobie, stań

i cuda Boże rozważaj!

¹⁵Czy wiesz, co Bóg im rozkazuje,

jak świeci chmura Jego błyskawicą?

¹⁶Czy wiesz, jak wiszą obłoki,

te cuda Wszechwiedzącego?

¹⁷Ubranie twoje gorące,

gdy ziemia spoczywa bez wiatru.

¹⁸Potrafisz z Nim niebiosa rozciągać,

twarde jak lustro z metalu?

Bogu nie zdołam odpowiedzieć

¹⁹Poucz nas, co Mu powiedzieć,

wobec mroku⁵ nie będziemy się bronić.

²⁰Czy trzeba Mu zgłosić: Chcę mówić?

A człowiek czy musi powiedzieć, by Go powiadomić?

Niedostępny majestat Boży

²¹Nie widać teraz światłości,

jaśnieje poza chmurami.

Zawieje wiatr i je rozpędzi.

²²Z północy przychodzi blask złoty⁶,

to wokół Boga straszliwy majestat.

²³Wszechmocny – my Go nie dosięgniemy –

wzniosły potęgą i prawością,

bogaty w sprawiedliwość, nie w ucisk.

²⁴Stąd Go się ludzie lękają.

Nie zważa na wszystkich mądrych sercem⁷».