Księga Hioba7

Życie poddane boleści

¹Czyż nie do bojowania¹ podobny byt człowieka?

Dni jego czyż nie są dniami najemnika?

²Jak sługa wzdycha on do cienia,

i jak najemnik² czeka na zapłatę.

³Tak moim działem miesiące nicości

i wyznaczono mi noce udręki.

⁴Położę się, mówiąc do siebie:

Kiedyż zaświta i wstanę?

Przedłuża się wieczór³,

a niepokój mnie syci do świtu.

Żyję bez nadziei

⁵Ciało moje okryte robactwem, strupami,

skóra mi pęka i ropieje.

⁶Dni moje lecą jak tkackie czółenko,

i kończą się, bo braknie nici⁴.

⁷Wspomnij, że dni me jak powiew.

Ponownie oko me szczęścia nie zazna⁵.

⁸Nikt już mnie powtórnie nie ujrzy:

spojrzysz, a już mnie nie będzie.

⁹Jak obłok znika i odchodzi,

tak schodzący do Szeolu nie wraca do góry,

¹⁰by zamieszkać znów w swoim domu:

już nie zobaczy go jego miejsce.

Noc niespokojna

¹¹Ja ust ujarzmić nie mogę,

w udręce ducha chcę mówić,

lamentować w goryczy mej duszy.

¹²Czy jestem morzem lub smokiem głębiny⁶,

że straże nade mną postawiłeś?

¹³Gdy myślę: Pocieszy mnie moje łoże,

posłanie uciszy mą skargę,

¹⁴to Ty mnie snami przestraszasz,

przerażasz mnie widziadłami.

Wolę umrzeć

¹⁵Moja dusza wybrałaby uduszenie,

raczej śmierć niż te udręki⁷.

¹⁶Zginę. Nie będę żył wiecznie.

Zostaw mnie – dni moje to tchnienie.

¹⁷A kim jest człowiek, abyś go cenił

i zwracał ku niemu swe serce?⁸

¹⁸Czemu go badasz co ranka,

na co doświadczasz co chwilę?

Daruj grzech!

¹⁹Czy wzrok swój kiedyś odwrócisz?

Pozwól mi choćby ślinę przełknąć.

²⁰Zgrzeszyłem. Cóż mógłbym uczynić

Tobie⁹, Stróżu człowieka?

Dlaczego na cel mnie wziąłeś?

Mam być dla Ciebie ciężarem¹⁰?

²¹Czemu mojego grzechu nie zgładzisz,

nie zmażesz mej nieprawości?

Bo teraz położę się w prochu,

nie będzie mnie, choćbyś mnie szukał».