Księga Przysłów7

Dziesiąta mowa: Przeciw uwodzicielce

Wierność przestrogom

¹Synu mój, przestrzegaj słów moich,

moje nakazy przechowuj u siebie.

²Nakazów mych strzeż, abyś żył,

mych uwag – jak źrenicy oka.

³Przymocuj je sobie do palca,

na tablicy serca je wypisz.

⁴Mów do Mądrości¹: Ma siostro,

przyjacielem nazywaj rozsądek.

Niebezpieczeństwo

⁵Abyś się ustrzegł przed cudzą żoną,

przed obcą, co mowę ma gładką.

⁶Przez okno bowiem swojego domu,

spoza kraty się przyglądałem.

⁷Ujrzałem wśród niedoświadczonych,

rozpoznałem między chłopcami

młodzieńca nierozumnego.

⁸Przechodził ulicą obok narożnika,

na drogę do domu jej wstąpił,

⁹o zmroku, o późnej godzinie,

pod osłoną nocnych ciemności.

Zasadzka

¹⁰Oto kobieta wychodzi naprzeciw –

strój nierządnicy, a zamiar ukryty –

¹¹podniecona, nieopanowana,

nie ustoi w domu jej noga:

¹²to na ulicy, to na placu,

na każdym rogu stoi na czatach.

¹³Chwyciła go i obejmuje,

z bezczelną miną doń mówi:

Pokusa

¹⁴«Miałam złożyć ofiarę biesiadną²,

dziś dopełniałam swych ślubów.

¹⁵Wyszłam tobie naprzeciw,

zaczęłam cię szukać, znalazłam.

¹⁶Kilimem swe łoże³ usłałam,

kobiercem wzorzystym z Egiptu;

¹⁷łoże swe mirrą skropiłam,

aloesem i cynamonem.

¹⁸Chodź, pijmy rozkosz do rana,

wzajemną miłością się cieszmy.

¹⁹Bo męża w domu nie ma,

udał się w drogę daleką.

²⁰Wór pieniędzy zabrał ze sobą,

ma wrócić o pełni księżyca».

Upadek

²¹Omamiła go długą namową,

pochlebstwem swych ust go uwiodła.

²²Podążył za nią niezwłocznie,

jak wół, co idzie na rzeź,

jak spętany głupiec do chłosty⁴.

²³Aż mu strzała przeszyje wątrobę⁵,

jak wróbel, co wpada w sidło,

nieświadomy, że idzie o życie.

Pouczenie

²⁴Więc teraz, synowie, słuchajcie,

zważajcie na słowa ust moich.

²⁵Niech serce twe ku jej drogom nie zbacza,

nie błąkaj się po jej ścieżkach.

²⁶Bo wielu zranionych strąciła,

a wszystkich możnych zabiła.

²⁷Jej dom to drogi do Szeolu,

co w podwoje śmierci prowadzą.