Księga Psalmów106

PSALM 106 (105)¹

Niewdzięczność ludu wybranego

¹Alleluja.

Chwalcie Pana, bo jest dobry,

bo Jego łaska na wieki².

²Któż zdoła opowiedzieć dzieła potęgi Pana,

wypowie wszystkie Jego pochwały?

³Szczęśliwi, którzy przestrzegają przykazań,

w każdym czasie czynią to, co sprawiedliwe.

⁴³ Pamiętaj o nas, Panie, gdyż masz upodobanie w swym ludzie.

Przyjdź nam z pomocą,

⁵abyśmy ujrzeli szczęście Twych wybranych,

radowali się radością Twojego ludu,

chlubili się razem z Twoim dziedzictwem.

⁶Zgrzeszyliśmy jak nasi przodkowie,

popełniliśmy nieprawość, żyliśmy występnie⁴.

⁷⁵ Ojcowie nasi w Egipcie

nie pojęli Twych cudów,

nie pamiętali ogromu łask Twoich,

lecz zbuntowali się przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym.

⁸Ale ocalił ich przez wzgląd na swe imię,

aby objawić swoją potęgę.

⁹Zgromił Morze Czerwone i wyschło,

i poprowadził ich przez fale jakby przez pustynię.

¹⁰I ocalił ich z ręki ciemięzcy,

i z ręki przeciwnika uwolnił.

¹¹Wody pokryły ich wrogów;

ani jeden z nich nie pozostał.

¹²Słowom więc Jego uwierzyli

i Jemu śpiewali pochwały.

¹³Szybko o dziełach Jego zapomnieli,

na Jego radę nie czekali.

¹⁴⁶ Pałali żądzą na pustyni,

na próbę wystawiali Boga na odludziu.

¹⁵Uczynił zadość ich żądaniu,

lecz zesłał na nich zarazę.

¹⁶⁷ Zazdrościli Mojżeszowi w obozie,

Aaronowi, świętemu Pańskiemu.

¹⁷Otwarła się ziemia i połknęła Datana,

i nakryła zgraję Abirama.

¹⁸I ogień zapłonął przeciw ich zgrai,

i płomień spalił bezecnych.

¹⁹⁸ U stóp Horebu zrobili cielca

i oddawali pokłon ulanemu posągowi.

²⁰Zamienili swą Chwałę

na wizerunek cielca żywiącego się sianem.

²¹Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił,

który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,

²²dziwów – w krainie Chama,

zdumiewających – nad Morzem Czerwonym.

²³Postanowił ich zatem wytracić,

gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec,

on wstawił się do Niego,

aby gniew Jego odwrócić, by ich nie wyniszczył⁹.

²⁴I wzgardzili wspaniałą ziemią,

nie uwierzyli Jego słowu¹⁰.

²⁵Ale szemrali w swoich namiotach,

nie słuchali głosu Pańskiego.

²⁶I przysiągł im z ręką podniesioną¹¹,

że powali ich na pustyni,

²⁷że ich potomstwo rozproszy wśród ludów,

że ich rozsypie po krajach.

²⁸Potem przystali do Baal-Peora,

spożywali z żertw dla [bogów] umarłych¹².

²⁹Drażnili Go swymi postępkami

i spadła na nich plaga.

³⁰Lecz powstał Pinchas¹³, odbył sąd

i zaraza ustąpiła.

³¹Uznano mu to za czyn sprawiedliwy

z pokolenia na pokolenie, na zawsze.

³²Rozdrażnili Go znowu przy wodach Meriba;

przez nich nieszczęście spotkało Mojżesza¹⁴,

³³bo rozgoryczyli jego ducha

i nierozważnie powiedział swymi wargami.

³⁴Nie wytracili narodów,

jak im to Pan nakazał.

³⁵Lecz się zmieszali z poganami

i nauczyli się ich uczynków;

³⁶zaczęli czcić ich bałwany,

które się stały dla nich pułapką.

³⁷¹⁵ I składali w ofierze swych synów

i swoje córki złym duchom.

³⁸I krew niewinną przelali:

<krew synów swoich i córek,

które złożyli w ofierze posągom kananejskim>.

I ziemia krwią się skalała,

³⁹a oni się splamili swoimi czynami

i występkami swymi dopuścili się wiarołomstwa.

⁴⁰Gniew Pana zapłonął przeciw Jego ludowi,

tak iż poczuł wstręt do swego dziedzictwa.

⁴¹Wydał ich w ręce pogan

i zapanowali nad nimi ich przeciwnicy.

⁴²Ich wrogowie znęcali się nad nimi,

pod ręką ich doznawali ucisku.

⁴³Wielokrotnie ich uwalniał,

oni zaś sprzeciwiali się Jego planom¹⁶,

ginęli zatem przez swe nieprawości.

⁴⁴Lecz wejrzał na ich utrapienie,

gdy wysłuchiwał ich błagań.

⁴⁵I wspomniał dla ich dobra na swoje przymierze,

i pożałował [ich] w swej wielkiej łaskawości.

⁴⁶I wzbudził dla nich litość

u wszystkich, co ich uprowadzili w niewolę¹⁷.

⁴⁷Ratuj nas, Panie, Boże nasz,

zgromadź spośród narodów¹⁸,

abyśmy wielbili święte imię Twoje

i dumni byli z Twej chwały.

⁴⁸Błogosławiony Pan, Bóg Izraela,

od wieków na wieki!

A cały lud niech powie: Amen!

Alleluja!¹⁹