Księga Psalmów 133 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 133 (132)¹

Szczęście płynące ze zgody

¹Pieśń stopni. Dawidowa.

Oto jak dobrze i jak miło,

gdy bracia mieszkają razem;

²jest to jak wyborny olejek na głowę,

który spływa na brodę,

<brodę Aarona, który spływa

na brzeg jego szaty>²

³jak rosa³ Hermonu, która opada

na górę Syjon;

bo tam⁴ udziela

Pan błogosławieństwa,

życia na wieki.

1.Ps 133Pieśń pielgrzymów (zob. przyp. do 120[119],1), typu mądrościowego, zawierająca być może aluzję do wspólnoty między kapłanami i lewitami.
2.133,2Olejek (z dodatkiem wonności) służył zarówno do namaszczeń codziennych, jak i do użytku liturgicznego; por. Wj 30,25.30.32. Namaszczenie „drogocennym olejem” (2 Krl 20,13) uchodziło za szczególny akt czci; wylany na głowę olejek spływał na brodę i częściowo także na szaty; por. Wj 29,7; 30,30n; Kpł 8,2.12; 21,10. Drugą część w. 2 („brodę Aarona... szaty”) wielu autorów uważa za glosę.
3.133,3„Rosa” – uważano ją za szczególny dar Boży dla spalonej letnim słońcem ziemi (Rdz 27,28; Pwt 23,13; Oz 14,6); „tam” – inni tłum.: „dlatego”.
4.133,3„Rosa” – uważano ją za szczególny dar Boży dla spalonej letnim słońcem ziemi (Rdz 27,28; Pwt 23,13; Oz 14,6); „tam” – inni tłum.: „dlatego”.