Księga Psalmów 138 — Biblia Tysiąclecia, wyd. V

PSALM 138 (137)¹

Dziękczynienie

¹Dawidowy.

Będę Cię sławił, <Panie>, z całego mego serca,

będę Ci śpiewał w obecności bogów².

²Oddam pokłon w stronę Twego świętego przybytku³.

I będę dziękował Twemu imieniu

za łaskę Twoją i wierność,

bo wywyższyłeś⁴ ponad wszystko

Twoje imię i obietnicę.

³Kiedy Cię wzywałem, wysłuchałeś mnie,

pomnożyłeś siłę mej duszy.

⁴Wszyscy królowie ziemi będą Ci dziękować, Panie,

gdy posłyszą słowa z ust Twoich⁵;

⁵i będą opiewać drogi Pańskie,

bo chwała Pańska jest wielka.

⁶Tak, Pan jest wzniosły i patrzy łaskawie na pokornego,

pyszałka zaś dostrzega z daleka⁶.

⁷Gdy chodzę wśród utrapienia,

Ty zapewniasz mi życie,

wbrew gniewowi mych wrogów;

wyciągasz swą rękę,

Twoja prawica mnie wybawia.

⁸Pan za mnie [wszystkiego] dokona.

Panie, na wieki trwa Twoja łaska,

nie porzucaj dzieła rąk Twoich!

1.Ps 138Indywidualna, co do formy, pieśń dziękczynna do zastosowania zbiorowego.
2.138,1LXX i zależne przekł. dod.: „bo usłyszałeś słowa ust moich”; „bogów”, tzn. „wbrew nim”; LXX: „aniołów”, co inne tłum. oddają jako „królów” (syr.) lub „sędziów” (Targ.). W Qumran panowało przekonanie, że aniołowie uczestniczą w liturgii sprawowanej na ziemi; por. też Ap 4,6nn; 5,11-14; 7,9-12; 8,3nn; 15,6; 21,12.
3.138,2„Przybytku” – por. 5,8; „wywyższyłeś” – tłum. przybliżone.
4.138,2„Przybytku” – por. 5,8; „wywyższyłeś” – tłum. przybliżone.
5.138,4Por. Iz 49,7.
6.138,6Iz 57,15; Łk 1,51nn.