Księga Psalmów146

PSALM 146 (145)¹

Szczęśliwy, kto ufa Bogu

¹Alleluja.

Chwal, duszo moja, Pana,

²chcę chwalić Pana, jak długo żyć będę;

chcę śpiewać Bogu mojemu, póki będę istniał.

³Nie pokładajcie ufności w książętach

ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia².

⁴Gdy tchnienie go opuści, wraca do swej ziemi,

wówczas przepadają jego zamiary³.

⁵Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba,

kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim,

⁶który stworzył niebo i ziemię,

i morze ze wszystkim, co w nich istnieje.

On wiary dochowuje na wieki,

⁷⁴ daje prawo uciśnionym

i daje chleb głodnym.

Pan uwalnia jeńców,

⁸Pan przywraca wzrok niewidomym,

Pan podnosi pochylonych,

Pan miłuje sprawiedliwych.

⁹Pan strzeże przychodniów,

chroni sierotę i wdowę,

lecz na bezdroża kieruje występnych.

¹⁰Pan króluje na wieki,

Bóg twój, Syjonie⁵ – przez pokolenia.

Alleluja.