PSALM 29 (28)1
Majestat Boga wśród burzy
1Psalm. Dawidowy.
Przyznajcie Panu, synowie Boży2,
przyznajcie Panu chwałę i potęgę!
2Przyznajcie Panu chwałę Jego imienia,
na świętym dziedzińcu3 wielbijcie Pana!
3Głos Pański4 ponad wodami,
zagrzmiał Bóg majestatu,
Pan ponad wodami niezmierzonymi!
4Głos Pana pełen potęgi!
Głos Pana pełen dostojeństwa!
5Głos Pana łamie cedry,
Pan łamie cedry Libanu5,
6sprawia, że Liban skacze niby cielec
i Sirion niby młody bawół6.
7Głos Pana rozsiewa ogniste strzały,
8głos Pana wstrząsa pustynią,
Pan wstrząsa pustynią Kadesz.
9Głos Pana sprawia bolesny poród kozic
i ronienie owiec7,
a w Jego pałacu wszystko woła: «Chwała!»
10Pan zasiadł [na tronie] nad potopem,
i zasiada Pan jako Król na wieki.
11Niech Pan da siłę swojemu ludowi,
niech Pan błogosławi swój lud, darząc go pokojem8.
- 1.Ps 29Hymn sławiący wielkość Boga, przejawiającą się w siłach natury. LXX przeznacza go na Święto Namiotów.
- 2.29,1Mowa o duchach, które sprawują służbę liturgiczną w pałacu Pana (w. 9) i otaczają Jego tron; por. 1 Krl 22,19; Iz 6,2n; Hi 1,6; 2,1; 38,7; Ps 89[88],7; 103 [102],20; 148,1n.
- 3.29,2Według przekł. staroż. Teksty ugaryckie używają tego zwrotu w sensie: „gdy On się ukaże”, co inni tu przyjmują. Inni: „w świętych szatach”.
- 4.29,3-9Grzmot gwałtownej burzy, która rozpoczyna się nad morzem i postępuje ku południowi; por. Iz 30,30.
- 5.29,5Drzewa te były uważane w starożytności za symbol potęgi i niezniszczalności; tutaj oznaczają potężnych nieprzyjaciół; por. Iz 2,12n; Za 11,1n.
- 6.29,6Góry drżą na odgłos grzmotu symbolizującego potęgę Pana.
- 7.29,9Por. Hi 39,1; inni popr.: „Głos Pana skręca dęby i ogołaca lasy” – por. Iz 10,33.
- 8.29,11Podobnie jak indywidualne lamentacje kończą się błaganiem o ocalenie ludu (25[24],22; 28[27],9), hymny proszą o błogosławieństwo dla całego narodu.